* Sinulat ang manipestong ito sa 1991. Ang prinsipyo ng paglathala nito, at ang kanyang laman, ay dinesisyonan ng ika-9 na Kongreso ng IKT sa Hulyo, 1991. Tingnan sa International Review no. 67.
Patay na ang komunismo! Mga manggagawa, wala nang dahilan pa na sikaping ibagsak ang kapitalismo, tinalo ng sistemang ito ang kanyang mortal na kaaway. Ito ang walang kataposang pabalik-balik na sinasabi ng burgesya, mula ng bumagsak ang bloke sa Silangan. Ngayon na duguan at maruming nagkawatak-watak na ang Stalinismo, ang burgesya ay muling naghain ng pinakamalaking kasinungalingan sa kasaysayan: na ang komunismo ay ang Stalinismo, ang kanyang mortal na kaaway at isa sa pinaka barbarikong porma ng pagsasamantala. Ang naghaharing uri sa bawat bansa ay namumursigeng kumbinsihin ang kanilang pinagsamantalahan na walang kabuluhan ang kanilang pakikibaka na baguhin ang mundo. "Kailangang makontento na tayo sa mga nakuha natin, dahil wala nang iba pa. At kung maibagsak ang kapit6alismo, ang lipunan na papalit dito ay lubhang napakasama pa." Mula 1989, ang nakakahiyang pagbagsak pareho ng Stalinismo, at sa bloke na dominado nito, ay ipinakilala bilang "napakalaking tagumpay para sa Demokrasya at Kapayapaan". Inaasahang magbigay ito ng mapayapa at masaganang "bagong pandaigdigang kaayusan" kung saan sa wakas ang "mga karapatang pantao" ay mabigyang halaga.
Halos hindi pa natapos ang magagaling na pananalita, pinakawalan ng mga sinasabing dakila at "sibilisadong" mga bansa, sa Enero 1990, ang isang nakakatakot na gera sa Gitnang Silangan, na inilibing ang daang libong mga biktima ng napakaraming mga bomba, ginawang malawak na dagat ng mga guho at bangkay ang Iraq, "pinarusahan" ang populasyon na para sana sa mga lider na siyang nagsasamantala at nanunupil sa naturang populasyon.
Ngayon ang naghaharing uri ay sumumpa sa harap ng bibliya na "tapos na ito ngayon". "Kinakailangan ang digmaang ito", sinabihan tayo, "para masiguro na wala nang susunod; para masiguro na respetuhin ang 'Internasyunal na batas' , bubuksan nito ang daan para sa nagkakaisang daigdig, kung saan ang mga alitan ay mapayapang maaayos sa ilalim ng pangangasiwa ng 'internasyunal na komunidad', ng 'United Nations' o mga katulad."
Nanatiling paralisado ang pandaigdigang proletaryado sa harap ng mga ganitong kaguluhan, at sa ganitong malalaking alon ng kabangisan at kasinungalingan. Nagkahulugan ba ito na ang naghaharing uri ay naangkin na ang siguradong tagumpay? Lubusan na ba itong nakaalpas sa mga kontradiksyon na sumisira sa kanyang sistema mula sa simula, at laluna sa huling mga dekada? Naitaboy na ba nito ang multo ng komunistang rebolusyon na gumugulo sa kanya sa loob ng mahigit isang siglo? Ito ang nais ipaniwala sa mga pinagsamantalahan. Pero huwag magpalinlang. Ang "bagong" daigdig na inialok ng naghaharing uri ay mas masahol pa, hindi mas mabuti, kaysa nangyari noon. Ni nagsalita na ang uring manggagawa sa kanyang huling paalam. Kahit na temporaryo itong napatahimik, may lakas pa ito para tapusin ang kapitalismo at ang kabangisan na resulta nito. Higit pa noon, ang paglaban ng manggagawa ang tanging pag-asa ng sangkatauhan para makalaya sa kadena ng kahirapan, digmaan, at lahat ng iba pang kalamidad na nangyayari. Iyan ang kailangang sabihin ng mga rebolusyonaryo sa kanyang uri. Ito ang paksa ng aming manipesto.
Naharap sa nakasusuklam na kampanyang propaganda ng burgesya, ang unang responsibilidad ng mga rebolusyonaryo ay ibalik ang katotohanan, at muling sabihin sa proletaryado ano ang tunay na nangyari noon, at magaganap, na komunistang rebolusyon na sa ksalukuyan ay inaakusahan sa lahat ng kapighatian ng sangkatauhan, kailangang tuligsain nila ang napakaraming kasinungalingan na tinatawag na "komunista" yaong mga Stalinistang rehimen na nagingibabaw sa kalahati ng mundo ng ilang dekada, at ipakita na ang mga rehimeng ito ay hindi, kahit bastardong anak ng proletaryong rebolusyon, kundi ang kanyang tagahukay-ng-libingan.
Sa simula ng ika-20 siglo, sa panahon at pagkatapos ng Unang Digmaan, ang proletaryado ay lumaban ng mala-higanteng pakikibaka na muntik ng dumurog sa kapitalismo. Sa 1917, pinabagsak ng rebolusyon ang burges na kapangyarihan sa Rusya. Sa pagitan ng 1918 at 1923 sa Alemanya, paulit-ulit itong nakibaka sa parehong layunin. Ang rebolusyonaryong alon na ito ay kumalat sa buong mundo, kung saan may umiiral na maunlad na uring manggagawa, mula sa Italya hanggang sa Canada, mula Hungarya hanggang sa China. Ito ang sagot ng pandaigdigang proletaryado sa pagpasok ng kapitalismo sa dekadenteng yugto, at laluna sa unang ekpresyon ng panahong ito: Unang Digmaang Pandaigdig. Wala ng ibang kapansin-pansin na konpirmasyon sa nakita na ng mga rebolusyonaryo simula kalahati ng ika-19 siglo: ipinahayag ng Manipesto ng Komunista sa 1848, sa wakas dumating na ang oras ng paghuhusga ng proletaryado sa kapitalismo, sa sistema ng produksyon na wala ng kapasidad na tiyakin ang kaunlaran ng sangkatauhan.
Subalit pinatunayan ng burgesya na may kapasidad siyang pigilan ang malakas na kilusang manggagawa. Napangibawan ang malaking takot na pinukaw ng kanyang sariling nalalapit na pagbagsak, ang nagharing uri ay gumanti tulad ng isang nasukol na daga, pinadala ang lahat ng kanyang pwersa sa gera at walang pag-alinlangang gumawa ng mga pinakamasahol na krimen.
Parang madyik, hininto ng nagharing uri ang imperyalistang awayan na siyang dahilan ng apat na taong digmaan, para magkakaisang prente na harapin ang rebolusyon. Tinalo nito ang nag-alsang masang manggagawa sa pamamagitan ng katusuhan at panunupil, mga kasinungalingan at masaker. Hinarangan ang rebolusyonaryong Rusya, inihatid ang milyung tao sa gutom, na syempre sinisi niya sa rebolusyon mismo. Sa pamamagitan ng pagbibigay ng napakalaking suporta, kapwa sa tao at armas, sa Puting hukbo ng bumagsak na Tsarismo, nagbunsod ito ng nakakikilabot na digmaang sibil, na nag-iwan ng milyun-milyong patay at nawasak ang ekonomiya. Sa larangang ito ng pagkaguho, nabukod dahil sa pagkatalo ng pandaigdigang rebolusyon at nawasak dahil sa pakikipaglaban at gutom, kahit nagtagumpay ito sa pagtalo sa hukbo ng kontra-rebolusyon, hindi napangalagaan ng manggagawang Ruso ang paghawak sa kapangyarihan na nakuha nito sa Oktubre 1917. Lalupa ang "pagtayo ng sosyalismo". Natalo ang mga manggagawa sa ibang bansa, laluna sa mga malalaking sentro ng industriya sa Kanlurang Uropa at Hilagang Amerika. Kaya natalo din sila sa Rusya.
Sa Rusya, ang pandaigdigang tagumpay ng kontra-rebolusyon ay nagkahugis, hindi sa pagbagsak ng estado na lumitaw pagkapos ng rebolusyon, kundi sa panghihina ng estado. Dahil nanatiling nahawakan ng burgesya ang kapangyarihan sa pandaigdigang antas, ang bansa ay hindi napalaya sa kapitalismo, at dahil dito ang estado ang nagiging bagong porma ng naghaharing uri, at nangasiwa sa pambansang kapital at sa pagsasamantala sa uring manggagawa. Ang Partidong Bolshevik na tumindig bilang taliba sa rebolusyong 1917 ay nanghihina rin, lalupang nasanib sa estado. Sa loob ng Partido, ang pinakamatitinong rebolusyonaryong mandirigma ay patuloy na inalisan ng responsibilidad, tinanggal, tinapon, binilanggo at sa huli ay pinatay ng buong suson ng mga karerista at burukrata, na nakitang si Stalin ang kanilang pinakamagaling na representante, at ang dahilan ng pag-iral ay hindi na ang pagtatanggol sa mga interes ng uring manggagawa, kundi ang kabaliktaran na pagpapatupad ng kasuklam-suklam na diktadura sa uring manggagawa, ng mga kasinungalingan at panunupil, para mapreserba at makonsolida ang bagong porma ng kapitalismo na itinayo sa Rusya.
Ang ibang mga partido "Komunista" sa Internasyunal ay tumungo sa parehong daan. Ang pagkatalo ng pandaigdigang rebolusyon at nagbunga ng pagkawasak ng hanay ng uring manggagawa ay nagpalala sa pag-unlad ng oportunismo sa loob ng mga partidong ito, sa ibang salita, sa patakaran na nagsakripisyo sa mga rebolusyonaryong prinsipyo at istorikong perspektiba sa kilusang manggagawa tungo sa maling akala na panandaliang "mga tagumpay". Ang ebolusyong ito sa loob ng mga partido Komunista ay nagpahintulot sa paglitaw ng mga elementong mas iniisip ang posisyon sa loob ng makinarya ng burges na lipunan, sa Parlyamento o sa lokal na pamahalaan, kaysa pakikipaglaban sa tabi ng uring manggagawa para sa kanyang mga interes. Ang mga partidong ito ay nahawa ng oportunistang sakit at nahulog sa kontrol ng mga burukratikong karerista. Sa ilalim ng panggigipit ng estadong Ruso, na gumamit ng mga kasinungalingan at pananakot para itaguyod ang mga burukratikong ito sa kanilang liderato, ang unang ginawa ng mga partido Komunista ay pinatalsik ang lahat na nanatiling naniniwala sa rebolusyonaryong adhikain at pagkatapos nagtraydor sa proletaryado at tumungo sa kampo ng burgesya. Tulad ng kontrolado ng Stalinistang partidong Bolshevik, naging taliba sila ng kontra-rebolusyon sa kani-kanilang mga bansa. Mas magaling nilang nagampanan ang kanilang pagkukunwari bilang kinatawan ng mga partido ng komunistang rebolusyon, at mga tagapagmana ng Pulang Oktubre. Gaya ng pagsuot ni Stalin sa pinakamagarang damit ng prestihiyo ni Lenin para konsolidahin ang kanyang kapangyarihan sa nanghihinang partidong Bolshevik at pagtanggal sa pinaka-sinsirong mga militante na tapat sa adhikain ng uring manggagawa, ganun din ang mga Stalinistang partido sa pag-agaw sa prestihiyo ng rebolusyong Ruso at sa mga mandirigmang Bolshevik sa harap ng mga mata ng manggagawa sa daigdig, mas nakabubuti sa pagsabotahe sa pakikibaka ng manggagawa.
Ang pagkilala sa Stalinismo na komunismo ay walang duda ang pinakamalaking kasinungalingan sa kasaysayan. Sa realidad, ang Stalinismo ay ang pinakamasamang kaaway ng komunismo, ang kanyang talagang kabaliktaran.
Mula sa simula, ang internasyunalismo, ang pandaigdigang pagkakaisa ng uring manggagawa, ang unang prinsipyo ng komunistang teorya. "Manggagawa sa lahat ng mga bansa, magkaisa!" ang kataga ng Manipesto ng Komunista na sinulat nila Marx at Engels, ang dalawang tagapagtatag ng komunistang teorya. Sinabi din ng Manipesto: "Ang mga manggagawa ay walang bansa." At kung ang internasyunalistang prinsipyo ay napakahalaga sa kilusang manggagawa, hindi ito dahil sa parehong mga utopyan na ideya ng pekeng propeta, kundi dahil ang proletaryong rebolusyon, na tanging tatapos sa kapitalistang pagsasamantala, at sa lahat ng mga porma ng pagsasamantala sa tao sa tao, ay mangyayari lamang sa internasyunal na saklaw.
Si Engels ay mariin ng nagsabi ng ideyang ito sa 1847: "Ang komunistang rebolusyon (...) ay hindi purong pambansang rebolusyon; mangyari ito ng sabay-sabay sa lahat ng sibilisadong mga bansa (...) Magbibigay din ito ng konsiderableng impluwensya sa lahat ng ibang mga bansa, at makabibilis sa direksyon ng kanilang pag-unlad. Isa itong unibersal na rebolusyon; kaya unibersal ang kanyang tereyn" (Engels, Mga Prinsipyo ng Komunismo).
Matigas na ipinagtanggol ng mga Bolsheviks ang parehong prinsipyo sa panahon ng rebolusyon sa Rusya: "Ang rebolusyong Ruso ay isa lamang destakamento ng pandaigdigang sosyalistang hukbo, at ang tagumpay at panalo ng rebolusyon na ipinatupad natin ay nakasalalay sa pagkilos ng hukbong ito. Ito ang katotohanan na huwag nating kalimutan (...) Ang proletaryadong Ruso ay mulat sa kanyang pagkabukod, at malinaw na nakakita na ang rekisito at pundamental na batayan sa kanyang sariling tagumpay ay ang nagkakaisang interbensyon ng mga manggagawa sa buong mundo" (Report Delivered at a Moscow Gubernia Conference of Factory Committees, July 23, 1918).
Ito ang dahilan kung bakit ang ideya na ibinigay ni Stalin sa 1925, matapos mamatay si Lenin, sa "pagtatayo ng sosyalismo sa isang bansa" ay walang iba kundi ang kahiya-hiyang pagtraydor sa mga pinakabatayang prinsipyo ng kilusang manggagawa. Nang ang mga Bolsheviks, kasama ang lahat ng mga rebolusyonaryo, ay nakipaglaban para sa internasyunalismo, laluna sa panahon ng Unang Digmaang Pandaigdig na tiyak na napahinto, salamat sa pagkilos ng mga manggagawa sa Alemanya at Rusya, si Stalin naman at ang kanyang mga kakutsaba ay ginawa ang mga sarili na tagapagsalita para sa lubusang nakakasuklam na nasyunalismo.
Sa Rusya, ilalim sa pagkukunwaring ipagtanggol ang "sosyalistang amangbayan", ang lumang sobinistang propaganda na nagsilbi sa puting hukbo sa kanilang pakikidigma laban sa proletaryong rebolusyon sa nakaraang ilang taon ay muling binuhay. Sa panahon ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig, ipinagmalaki ni Stalin ang pagsali ng kanyang bansa sa imperyalistang masaker, at sa 20 milyong Sobyet na namatay para sa "tagumpay ng amangbayan". Sa ibang mga bansa, ang mga Stalinistang partido ay masunuring pinaghalo ang pambansang awit sa Internationale, ang unibersal na awit ng proletaryado, at ang pulang watawat, na sa mahigit isang siglo ay naging bandila ng pakikibaka ng manggagawa, lumitaw katabi ng mga makabayang watawat na binitbit ng kapolisan at mga sundalo habang minasaker nila ang mga manggagawa. At sa sobinistang istirya na mahigpit na kumupkop sa okupadong mga bansa ng Alemanya sa kataposan ng digmaan, ang mga Stalinistang partido umako din ng lugar ng pagmayabang, at pinangunahan ang pagpatay, bilang mga "traydor sa bayan", yaong sumubok ipagtanggol ang mga internasyunalistang prinsipyo.
Nasyunalismo laban sa internasyunalismo: narito ang ebidensya na ang Stalinismo ay walang kinalaman sa komunismo. Pero hindi lang iyan.
Maitayo lamang ang komunismo sa pamamagitan ng diktadura ng proletaryado, sa ibang salita, sa pamamagitan ng makauring kapangyarihan ng mga sahurang manggagawa sa buong lipunan. Ipinatupad ng uring manggagawa ang kapangyarihan sa pamamagitan ng mga konseho ng manggagawa, ibig sabihin sa pamamagitan ng malayang pangmasang pulong ng mga manggagawa na may responsibilidad na hawakan ang lahat ng mga esensyal na desisyon tungkol sa pagpapatakbo sa lipunan, at nagpapatupad ng permanenteng kontrol sa mga binigyan nito ng mga tungkulin ng koordinasyon at sentralisasyon. Ito ang mga prinsipyo ng "kapangyarihang sobyet" ("sobyet" ay Rusyan sa "konseho") na tinayo sa Rusya sa 1917. Ang Stalinismo ay absolutong kabaliktaran ng ganung rehimen. Ang tanging diktadura ilalim sa Stalinismo ay hindi ng proletaryado, kundi sa proletaryado, para sa kapakanan ng maliit na minorya ng mga burukrata, batay sa paninindak, pulis, espiya, concentration camps, at masaker sa kahit sinong manggagawa na sumubok tutulan ito, tulad ng nakita natin sa Hungarya sa 1956, o sa Poland sa l970 at 1981.
Panghuli, ang komunismo ay nagkahulugan ng kataposan ng pagsasamantala ng tao sa tao, ang kataposan ng pagkahati-hati ng lipunan sa may prebilihiyo at pinagsamantalahang mga uri. Ilalim sa Stalinismo, patuloy na pinagsamantalahan ang mga manggagawa. Ang kanilang dugo, pawis at luha ay walang ibang pinagsilbihan kundi ang patuloy na kasayahan ng mga lider ng Partido sa kanilang mga prebilihiyo: ang kanilang maluhong mga pribadong bahay, habang ang mga manggagawa ay nagsiksikan sa sirang mga apartment, ang kanilang mga ispesyal na mga shop ay walang kulang habang pumipila ang mga manggagawa ng ilang oras sa walang laman na mga shop ng estado. Dagdag pa, ang produksyon sa komunistang lipunan ay may oryentasyong para sa satispaksyon ng pangangailangan ng tao: ang dating USSR at mga bansang gaya niyon ay nagbigay ng magandang ehemplo ng "komunismo" sa pamamagitan ng paglalaan sa mas magandang bahagi ng kanilang produksyon, kaysa opisyal na mga kapitalistang bansa, sa pinaka-sopistikado at nakamamatay na mga armas.
Lahat ng mga rehimen na naghari sa ilang dekada sa ngalan ng uring manggagawa, sa komunismo o sosyalismo, ay nagbunyag sa lahat ng esensyal na mga katangian ng kapitalismo. At ito, ang saktong dahilan na sila talaga ay buong-buong kapitalista, kahit na ito ay marupok na porma ng kapitalismo, kahit na ang "pribadong" burgesya na kilala natin sa Kanluran ay pinalitan ng burgesya ng estado, at kahit na ang unibersal na tendensya tungong kapitalismo ng estado na nakaapekto sa lahat ng mga kapitalistang bansa mula ng ang sistema ay pumasok sa kanyang dekadenteng yugto, ay nagkahugis sa ilalim ng mga rehimeng ito sa kanyang pinaka-karikatura at abnormal na mga porma.
Ang rehimen na umagaw ng kapangyarihan sa Rusya matapos matalo ang rebolusyong Oktubre hindi lang ibang anyo ng kapitalismo, kundi tagapanguna ng kontra-rebolusyon, at ito ang dahilan bakit tinanggap na bukas ang kamay ng parehong naghaharing uri na noong mga nakaraang taon lamang ay mabangis na nakipadigma laban sa Sobyet. Sa 1934, tinaggap ang USSR bilang myembro ng "Liga ng mga Bansa" (ang sinundan ng UN), na inilarawan ng mga rebolusyonaryo gaya ni Lenin na "lungga ng mga magnanakaw" nang itatag ito. Ito ang hudyat na si Stalin ay naging "kagalang-galang" sa mga mata ng internasyunal na naghaharing uri na tumuligsa sa mga Bolsheviks sa 1917 bilang pangkat ng mga uhaw sa dugo. Kinilala ng mga imperyalistang tulisan si Stalin na isa sa kanila. Pagkatapos niyon, ang mga rebolusyonaryong tumutol sa pag-abante ng Stalinismo ang nakaranas ng panunupil ng buong internasyunal na burgesya. Si Trotsky[1], ang isa sa mga pangunahing lider sa 1917, ay naging "hindi kanais-nais na dayuhan" sa buong mundo. Matapos pwersahing palayasin sa USSR sa 1929, pinatalsik siya sa isang bansa mula sa isa pa, laging minanmanan pulisya. Ang burgesya sa Kanluran ay napatunayan lang na labis na nagagalak na banggitin muli ang lahat na nakayayamot na paninirang-puri ng mga Stalinista. Nang, sa 1936, sinimulan ni Stalin ang pag-organisa ng "paglilitis sa Mosow", at ang mga kasamahan ni Lenin na lumitaw sa paglilitis, na nasiraan ng loob dahil sa tortyur, ay inakusahan ang mga sarili sa pinaka-karumaldumal na krimen at nagmakaawa pa na ipataw ang "pambabalang parusa", ang burgesya sa buong mundo ay nagpahiwatig na "kung may usok may apoy". Sa kanilang pakipagsabwatan nagawa ni Stalin ang kanyang kasumpa-sumpang mga krimen, at napatay niya sa kanyang mga bilangguan at concentration camps ang ilampung libong mga komunista, at mahigit sa sampung milyon na manggagawa at magsasaka. At ang pinakamasigasig na kasabwat ni Stalin ay ang "mga demokrata", at laluna ang mga sosyal-demokrata: ang parehong mga tao na ngayon ay tumuligsa sa mga krimen ni Stalin sa pinakamarahas na paraan at nilagay ang mga sarili sa unahan bilang mga modelo ng kabanalan.
Ni ang pakigsabwatan ng "mga demokrasya" kay Stalin, na maingat nilang tinatago ngayon, ang tanging krimen nila. Sa realidad, ang demokratikong naghaharing uri ay sa bawat bahagi, kasing bihasa sa kalupitan sa katapat niyang mga Stalinista o pasista
Ang "demokrasya" ay ipokritong maskara ng madugong diktadura ng burgesya.
Laging tinuligsa ng mga rebolusyonaryo ang kasinungalingan ng "demokrasya" sa burges na lipunan. Ang pormang ito ng pamahalaan kung saan ang kapangyarihan ayon sa batas ay nasa "mamamayan", sa realidad ay walang iba kundi instrumento ng kapangyarihan ng burgesya sa pinagsamantalahang mga uri.
Ipinakilala ng burges na demokrasya ang kanyang sarili mula sa simula sa pamamagitan ng kanyang maruming gawain. Ang bantog na demokrasyang Amerikano ni Washington, Jefferson at mga kasamahan na pinakilalang modelo para sundin ng iba, ay nanindigan sa pang-aalipin hanggang 1864. At ng inalis ang pang-aalipin, dahil napatunayan na mas bentaha ang pagsasamantala sa uring manggagawa kaysa pagsasamantala sa mga alipin, ang isa pang huwaran ng demokrasya - ang Britanya na sinusuportahan ang Konpederato ng mga nang-aaliping estado sa Digmaang Sibil. Sa kabilang banda, ang Republikang Pranses - tagapagmana ng rebolusyon sa 1789 at sa "deklarasyon ng mga karapatan ng tao" - ipinakilala ang sarili sa pamamagitan ng pagdurog sa Komyun ng Paris sa 1871: sa isang linggo, mahigit sampung libong mga manggagawa ang pinatay ng republikanong hukbo.
Pero ang mga ito ay laro lamang ng mga bata kaagapay ang mga krimen ng mga "demokratikong" rehimen sa siglo.
Sa kalakhan, ang Unang Digmaang Pandaigdig ay away sa pagitan ng mga ganap na "demokratikong" gobyerno, sa masigasig na suporta ng halos lahat ng mga "sosyalistang" partido: nag-iwan ito ng 20 milyon patay. Ang parehong mga gobyerno, kakutsaba ang mga "sosyalista", o nasa kapangyarihan na, madugong dinurog ang unang rebolusyonaryong alon na nagpahinto sa unang Digmaang Pandaigdig. Sa Berlin sa 1919, sa pagsinungaling na nagtangkang tumakas, ang freikorps sa ilalim ng komand ng "sosyalistang" si Noske ay pinatay ang pangunahing mga lider ng rebolusyon: si Karl Liebknecht, na may tama ng bala sa likod ng kanyang ulo, at si Rosa Luxemburg, binugbog hanggang mamatay gamit ang manggo ng riple. Sa kabilang banda, nag-atas ang sosyal-demokratikong gobyerno na pagpapatayin ang libu-libong manggagawa, sa tulong ng 16,000 machine-guns na madaliang pinabalik sa Alemanya ng nanalong hukbong Pranses sa 1918. Ang parehong mga "demokrasya", sa pangunguna ng Britanya at Amerika, ang nagbigay ng solidong suporta sa Tsaristang hukbo, na nagsisikap ibalik ang pinakaatrasado at mabangis na rehimen, para labanan ang rebolusyonaryong proletaryado sa Rusya.
Ni ang panahon ng digmaan ay nagpatawad sa mga krimen ng banal na "demokrasya". Yumabong ang mga masaker sa mga kolonya, at ang demokratikong Britanya ang nagpasinaya sa 1925, isang uri ng kabangisan na nagkondena kay Saddam Hussein: ang paggamit ng lasong gas laban sa mga Kurds. Subalit pinakita ng mga demokrata ang tunay nilang kakayahan sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig, nagbalatkayong krusada laban sa diktadura at sa paninindak ng Nazismo.
Nang matapos ang gera, lumaganap ang propaganda ng Alyado sa mga "digmaang krimen" ng Alemanya. Napakahirap nito: ang diktadura ng Nazi polis at mga kampo ng panlilipol ay kasinghalaga kay Stalin. Parehong sinubukan ang lalim ng kabangisan sa ilalim ng dekadenteng kapitalismo. Ang rehimeng Nazi ay "demokratikong" nailagay sa kapangyarihan, sa pamamagitan ng parlyamento, ng Alemang burgesya na siyang naglagay sa mga sosyal-demokrata sa kapangyarihan noong una para durugin ang rebolusyon ng manggagawa. Ang totoong anak ng kontra-rebolusyon ay pinakawalan sa proletaryado sampung taon bago naging simbolo ang Nazismo, laluna sa masaker ng anim na milyong Hudyo, gaya ng kayang gawin ng naghaharing uri kung naramdaman nitong may banta sa kanyang sarili. Ang mga responsable sa mga krimen ng Nazi ay nilitis sa Nuremburg: ang iilan ay pinatay. Pero walang paglilitis kina Churchill, Roosevelt at Truman, o kahit sino sa militar ng Alyado, na siyang responsable sa sistematikong pambobomba sa mga lungsod ng Alemanya, at laluna sa mga distrito ng uring manggagawa, na may ilampung libong sibilyan na napatay. Walang paglilitis dahil nanalo sila - para ibigay ang kautusang bombahin ang Dresden sa ika-13 at ika-14 ng Pebrero 1945, ginawang napakalaking impyerno ang lungsod na sa loob ng ilang oras ay pumatay ng 200,000 tao, ay kahit sa katotohanan na naipanalo na ang gera, at alam nila na ang lungsod ay walang instalasyong militar at naging sentro ng tagoan ng mga takas at sugatan sa digmaan. Walang paglilitis sa mga "demokratang" Amerikano na sa Agosto 1945, na una at tanging panahon sa kasaysayan, gumamit ng bomba atomika laban sa mga lungsod ng Hiroshima at Nagasaki, na unang pumatay ng 75,000 at saka 40,000 sa loob lamang ng ilang segundo, at pagkatapos ay dagdag pa na libu-libong nagdurusa sa panahon at pagkatapos niyon. Ang parehong mga "demokrata", Churchill, Roosevelt at mga kasamahan, na lubusang nakaalam sa nangyayari sa mga kampo ng kamatayan ng Nazi, ay walang ginawa para tulungan ang mga Hudyo, nang diretsahan pang tumanggi sa lahat ng mga suhestyon ng gobyernong Aleman na palayain ang daan-daang libo sa kanila. Sa pagungutyang pagpaliwanag ng mga "makataong" ito na ang pagkuha at pagkanlong ng lahat ng mga Hudyong ito ay hadlang sa pakikidigma.
Ang mga nanalo sa Ikalawang Digmaang Pandaigdig ay hindi nag-atubili kahit isang sandali na gamitin ang parehong pamamaraan ng mga Nazi na tinuligsa nito, sa ilalim ng bandila ng moralidad, kalayaan, at karapatan ng sariling pagpapasya ng bayan. Ang malakihang panunupil laban sa sibilyang populasyon ay hindi monopolyo ng mga akusado sa Nuremburg: ginawa din ito sa mga gerang kolonyal at neo-kolonyal ng mga "sinilangan ng demokratikong" kapangyarihan tulad ng USA, ang tanglaw ng "malayang daigdig", o Pransya, ang "sinilangan ng mga karapatan ng tao". Sa ika-8 ng Mayo 1945, ang araw mismo na sumurender ang gobyernong Aleman, ang koalisyong Pranses ng mga demokratang kristyano, "sosyalista", at "komunista" ay pinatay ang 20,000 tao sa pambobomba sa Algeryan na mga lungsod ng Constantine at Sétif, kung saan isang bahagi ng populasyon ay halos hindi naniwala sa mabuting salita ng gobyerno hinggil sa "pambansang paglaya". Dalawang taon pagkatapos, ang parehong gobyerno ginawa ulit ito sa Madagascar, nag-iwan ng 80,000 patay. Hinggil sa tortyur na ginamit ng Gestapo, at ang mga "pagkawala" na ngayon ay pinatupad ng mga "goons" sa Argentina at Chile, ang pamahalaang Pranses ay gumamit din sa parehong pamamaraan ng ilang taon sa Algeria at Indochina, hanggang sa punto na maraming sundalo at pulis ang nagbitiw dahil sa pagkamuhi. Sa panahon ng 1950s, ang Britanya na "ina ng mga parlyamento" naglunsad ng digmaan laban sa pag-alsa ng magsasakang Mau-Mau sa Kenya gamit ang lahat ng mga sopistikadong armas ng modernong estado, nag-iwan ng 30,000 patay. Ang alaala ng nakasusuklam na pagpatay ng hukbong Amerikano sa Byetnam ay sariwa pa: ang mga baryo ay sinunog ng napalm, pinagbabaril ang mga magsasaka mula sa mga helicopters, ang paglipol ng buong populasyon ng My Lai: iyan ang mga bantog na gawain ng mga tsampyon "demokrasya".
Sa huling pagsusuri, walang pundamental na kaibahan sa pagitan ng demokrasya at iba pang porma ng burges na gobyerno. Natutunan na nito lahat kung ang pag-uusapan ay ang panunupil sa pinagsamantalahan, masaker sa buong populasyon, tortyur sa kanyang mga kaaway, at pagsinungaling sa kanilang pinagharian. At narito ang kanyang talagang superyoridad sa hayag na diktadura. Ang Stalinismo at pasismo ay sistematikong nagsinungaling, pero pinaunlad pa ito ng demokrasya: gumawa ito ng parehong mga krimen, napakalawak ang nagsinungaling nito, subalit lahat ay sa ngalan ng Kabutihan, Batas, at mga Karapatan ng Tao, nag-organisa ng "pagpuna" sa sariling mga aksyon sa pamamagitan ng "responsableng" mga tao, sa ibang salita sa kanilang sariling pinakamagaling na tagapagtanggol. Ang demokrasya ay walang iba kundi maliit na dahon na ikinubli sa pinagsamantalahan ang duguan at walang awang diktadura ng burgesya.
Ito ang dahilan bakit napakadelikado ang demokrasya para sa uring manggagawa. Ito ang dahilan bakit ang mga manggagawa ay hindi magpadala sa diumano "tagumpay ng demokrasya sa komunismo", o sa inihayag na inakalang "bagong pandaigdigang kaayusan".
Muling pinakita ng Digmaan sa Gulpo sa pagitan ng Iraq at ng "koalisyon" na pinamunuan ng Amerika, kung ano ang halaga ng kapuri-puring "demokratikong" pananalita. Muli nating nakita ang ginawa ng kahanga-hangang "sibilisadong" mga bansa: ilang daang libong patay sa Iraq; ang paggamit ng lubhang nakamamatay at mabangis na mga armas, tulad ng 7-toneladang mga bomba, o fuel-air combustion bombs na umiinis sa kanilang mga biktima na mas "mahusay" kaysa gas na ginamit ni Saddam Hussein. Nakita natin gaano ka kahanga-hanga ang "abante", "demokratikong" mga bansa sa pagdala ng gutom at epidemya sa mga nakaligtas sa pamamagitan ng sistematikong pagsira sa lahat ng klaseng sibilyan na mga target: mga bodega ng butil, paktorya ng pagkain, sewage treatment plants at patubig, at ospital. Nakita natin - pagkatapos ng lahat - ang walang kataposang propaganda sa "dalisay na gera", na tuloy-tuloy na ibinalita ng masunuring media, sa realidad ay nagsilbi lamang para itago ang digmaan na sa bawat kaliit-liitang bahagi ay "marumi" tulad ng iba: ilampung libong sundalo ay nalibing ng buhay sa kanilang mga trintsera, "carpet bombing" na hindi natamaan ang target tatlong beses sa apat, pero gumawa ng kakila-kilabot na pangangatay sa populasyon sa paligid, ang pagpatay ng 800 tao sa civilian air-raid shelter sa Baghdad, ang maramihang masaker sa tumatakas na mga sundalo, o kahit mga sibilyan, tulad ng sa daan ng Kuwait-Basra sa huling mga araw ng digmaan. Nakita natin ang hindi kapani-paniwalang pangungutya ng "demokratikong" burgesya, na hinayaang katayin ni Saddam Hussein ang parehong populasyong Kurdish na inanyayahan nilang mag-alsa sa ilalim ng liderato ng "sarili" nilang makabayang pangkat; nakita natin ang naghaharing uri na palawitin ang lalim ng pagkukunwari matapos ang masaker, nang mag-organisa sila ng "makataong pagtulong".
Pinakita din sa Digmaan sa Gulpo na ang mga magaling na pananalita ng mga demokratikong pamahalaan hinggil sa "kalayaan sa pamamahayag" at ang "karapatan na makaalam" ay kasinungalingan. Sa buong digmaan, iisa lamang ang katotohanan: ang katotohanan ng estado. Ang tanging mga larawan ay yaong binigay ng himpilang militar. Ang sinasabing "kalayaan sa pamamahayag" ay nakita sa kanyang tunay na kulay: isang ipokritong pagkukunwari. Sa sandaling bumagsak ang unang bomba, nagbukas ito, sa lahat ng media at sa anumang rehimeng totalitaryan, sa maingat at mala-aliping pagsunod sa mga utos ng gobyerno. Muli;, pinakita ng demokrasya ang kanyang tunay na mukha: instrumento ng hindi nahahating diktadura ng naghaharing uri sa pinagsamantalahan. At sa lahat ng maruming kasinungalingan kung saan tayo ay nilubog, ang gantimpala ay napunta sa nagpalabas ng patayang ito bilang "digmaan para sa kapayapaan", nakalaan sa pagbuo, ng nawawala, na isang "payapa at masaganang bagong pandaigdigang kaayusan".
Bihirang ang naghaharing uri ay hayagang magpakita ng kasinungalingan. Sa bawat paglunsad ng dekadenteng kapitalismo ng imperyalistang masaker, inaawitan nila tayo ng parehong awit. Ang Unang Digmaang Pandaigdig, sa kanyang 20 milyon na patay, ang inakalang "digmaan para tapusin ang digmaan". Ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig dumating pagkatapos ng dalawampung taon, at mas nakapopoot: 50 milyon ang patay. Sa panahong ito, pinalabas ng mga nanalo na ito ay "siguradong tagumpay ng sibilisasyon": mula noon, isang walang kataposang pisi ng mga digmaan na pumatay ng pinakamarami, huwag ng banggitin ang lahat ng mga namatay bilang direktang resulta ng gera, kagutuman at epidemya.
Kailangang hindi mahulog sa bitag na ito ang uring manggagawa: walang kataposan ang digmaan sa ilalim ng kapitalismo. Hindi ito usapin ng "mabuti" o "masamang" mga patakaran ng gobyerno, ni sa "kaalaman" o "kabaliwan" ng mga lider ng estado. Ang buong kapitalistang sistema ay nakabatay sa kompetisyon ng iba't-ibang sangay ng kapital, at ang digmaan ay hindi mahiwalay na bahagi nito. Ang siguradong pagbagsak ng bangkarotang ekonomiya ng sistema ay tutungo lang sa lumalaking alitan sa pagitan ng kanyang iba't-ibang mga sektor, kung saan ang digmaan sa kalakal ng mga bansa ay hindi mapigilang mapupunta sa tunay na digmaan. Hindi dapat magkamali: ang pang-ekonomiyang mga dahilan na nasa likod ng dalawang pandaigdigang digmaan ay hindi nawawala. Kabaliktaran, higit sa nakaraan ang kapitalistang ekonomiya ay nasa nakakahilakbot na kagipitan. Natapos na ang panahon ng sistemang ito; kailangan na itong ibagsak, tulad ng mga lipunang sinundan nito: pyudalismo, at sistemang alipin. Ang kaligtasan ng sistemang ito ay lubusan ng kahangalan para sa lipunan ng sangkatauhan, isang kahangalan tulad ng imperyalistang gera mismo, na ginamit ang lahat ng yaman ng syensya at paggawa ng tao, hindi para sa kapakanan ng sangkatauhan, kundi ang kabaliktaran na sirain ang kayamanan, magtambak ng mga guho at mga bangkay. At huwag nilang sabihin sa atin na ang pagbagsak ng imperyong Ruso at ang paglaho ng pagkahati ng mundo sa pagitan ng dalawang magkaaway na bloke ay nagkahulugan ng kataposan na ng digmaan. Totoo, walang duda na walang bagong pandaigdigang digmaan sa dalawang malalaking kapangyarihan at ng kanilang mga alyado. Pero ang kataposan ng mga bloke ay hindi tumapos sa mga kontradiksyon ng kapitalismo. Nananatili ang krisis. Ang nawala ay ang disiplina ng mga malalaking makapangyarihan na pinataw nila sa kanilang mga nasasakupan. At dahil ang alitan ng mga bansa ay lalo lamang titindi dahil sa hindi mapigilang paglala ng krisis, ang tanging perspektiba sa ating harapan ay siguradong hindi ang "bagong pandaigdigang kaayusan" kundi mas nakasisirang "pandaigdigang kaguluhan".
Ang katapusan ng dalawang bloke ay nagkahulugan din ng katapusan sa kahit anumang pagpigil ng bawat bansa sa kanilang pansariling imperyalistang mga interes. Ang batas ay "maging numero uno, at ang pinakamasama ay nasa kahuli-hulihant", dahil ang bawat pambansang burgesya ay gagamitin ang lahat ng posibleng paraan - at paraang militar sa partikular - para proteksyunan ang pansariling interes sa kapinsalaan ng kanyang mga karibal, at ipaglaban kahit hindi napakahalagang merkado, ang maliit na kapiraso ng impluwensya at kapangyarihan. Sa realidad, ang maibigay na kinabukasan ng kapitalismo sa sangkatauhan ay ang pinakamalaking kaguluhan na hindi pa nakikita sa kasaysayan. At nang ang pinakamakapangyarihan sa mundo ay nagbalak na kunin ang papel na "pulis ng mundo" para sa "preserbasyon ng kaayusan", ang lahat na magagawa nito ay pakawalan ang higit pang kaguluhan at pagdanak ng dugo, tulad ng nakita natin sa Gitnang Silangan sa simula ng 1991. Ang krusada ng US laban sa Iraq ay ginawa sa ngalan ng "Internasyunal na Batas" at "Kaayusan ng Mundo". Ito ay naging pampahirap na espedisyon, kung saan ang pinaka-makapangyarihang mambubutang - ang Estados Unidos - ay pinakitang papatay ito para sundin ang batas, ang batas ng Mafia, laban sa maliit na mga mambubutang tulad ni Saddam Hussein. Ang tanging kaibahan ay ang Mafiosi ay nagpapatayan sa isa't-isa, at sa maliit na bilang, habang ang mga estadista ay pinapatay una sa lahat ang populasyon na pinagharian ng kanyang mga kaaway, at malawakan. Hinggil sa "bagong kaayusan ng mundo", nakita natin paano ito "inalagaan" simula ng Gera sa Gulpo. Sa Gitnang Silangan, ang gera ay nagdulot ng bagong kaguluhan, tulad ng mga pag-alsa ng Shi'ite at Kurdish na nagbanta sa istabilidad ng buong rehiyon, sa Turkey, Iran, Syria at timog USSR, banta na maiwasan lamang sa pamamagitan ng maramihang masaker ng mga populasyong ito. Sa ibang bahagi ng mundo, hindi huminto sa paglaki ang kaguluhan, gaya sa kontinente ng Aprika, na nalulunod tungo sa etnikong mga labanan at masaker, huwag ng banggitin ang kagutuman at epidemya na hindi maiwasang resulta ng mga ito. Hindi pinatawad ng kaguluhan ang Uropa mismo. Ang Yugoslavia ay duguang nagkawatak-watak na bumabagsak. Ang alaala ng Sobyet ay nasa kanyang naghihirap na paghihingalo, kalakip ang isang kudeta na kasinghalaga ng banana republic, ang sesesyon ng halos lahat ng mga myembrong estado nito, ang pagsabog ng nasyunalismo na nagbantang maulit ang sitwasyon sa Yugoslav sa kontinental na lawak, higit sa lahat, ilampung libong nuclear warheads na nanganganib mahulog sa mga kamay ng pinaka-iresponsableng representante ng burgesya, kundi man sa lokal na mafia.
Panghuli, ang iba't-ibang kapangyarihan sa dating bloke ng Kanluran ay nagsimulang paghiwa-hiwalayin ang mga sarili. Kaya nakikita natin ang burgesyang Aleman, kasama ang kanyang kakutsabang Austriyan, pinaypayan ang apoy sa Yugoslavia sa pamamagitan ng pagtulong sa mga separatistang Slovene at Croat, habang ang ibang mga burgesya sa Kanluran ay nagsisikap pigilan ang pagkadurog ng bansa. Sa pagbagsak ng USSR at sa kanyang kapangyarihang militar, ang mga alyado noon ay hindi na kailangang magtulong-tulong. Ang kanilang imperyalistang tunggalian, ang kanilang kasabikang makahanap ng pinakamaliit na pang-ekonomiya, pampulitika at pang-militar na masasakop, ay hahantong lamang sa papalaking labu-labong labanan ng lahat. At ito ang dahilan kung bakit ang Amerika ay hinampas ng pagkawasak ang Iraq. Ang huli ay hindi lang ang target. Ang pagpakita ng napakalaking kapangyarihang militar ng Amerika, ang nakapandiring paggamit ng napakasopistikado at pumapatay na mga armas, ay hindi lang nakaukol sa Iraq, o para sa iba pang mahihinang mga bansa na maaring maengganyong sumunod sa kanya. Ang "mensahe" ng Amerika ay saligang para sa kanyang sariling mga "alyado", ma para man sa mga nahatak niya sa digmaan (tulad ng Pransya, Italya, o Espanya halimbawa), o para sa pinilit niyang balikatin ang gastusin (Alemanya, Hapon): babala, sa lahat na nag-iisip na tutulan ang "bagong kaayusan ng mundo" at tutulan ang kasalukuyang balanse ng pwersa, sa ibang salita tutulan ang pangingibabaw ng nangungunang kapangyarihan sa mundo.
At makikita ang mundo bilang isang napakalaking labu-labong labanan ng lahat, kung saan sa likod ng mga magagaling na pananalita hinggil sa "pandaigdigang kaayusan", internasyunal na "kapayapaan" at "kooperasyon", "pagkakaisa" at "hustisya" para sa pinakamahihirap, ang bawat bansa sa totoo lang ay para sa kanyang sarili; kung saan ang tumitinding imperyalistang tunggalian ay makikita hindi lang sa pang-ekonomiyang kompetisyon, kundi sa digmaan. Sa harap ng ganitong madugong kaguluhan, na lalo pang lalala, ang pagsuporta sa "bagong pandaigdigang kaayusan" ay walang ibang kahulugan kundi ang lumalaking paggamit ng mabangis na kapangyarihang militar, mas maraming masakaer na kagagawan ng mga malalaking imperyalistang kapangyarihan, sa pangunguna ng USA, ang tanglaw ng "demokrasya", at pulis ng daigdig.
Lahat ng kaguluhang ito na nakikita natin sa ating paligid, mga digmaan, mga bansang nalublob sa madugong internal na labanan, mga walang katapusang masaker na mabangis at kahangalan, ay nagpapaliwanag na ang mundo ay pumasok sa isang bagong istorikal na yugto na dominado ng walang katulad na mga kombulsyon. Nais tayong papaniwalain ng "demokratikong" burgesya na ang biglang pagbagsak ng mga Stalinistang rehimen ay tanging kagagawan lamang ng katiyakan ng pagiging bangkarota ng kanilang sistema, ng kanilang ekonomiya. Muli silang nagsinungaling. Totoo na ang Stalinistang tipo ng kapitalismo ng estado ay partikular na alangan, marupok, at may kakulangan sa pagharap sa pandaigdigang pang-ekonomiyang krisis. Pero itong napakalaking makasaysayang pangyayari, ang pagsabog ng buong imperyalistang bloke sa loob ng ilang linggo sa panahon ng taglagas sa 1989, at ngayon ang kaparehong biglang dislokasyon sa dating lider ng bloke, ang USSR, na sa nakaraang dalawang taon ay siyang pangalawang imperyalistang kapangyarihan, naglalantad sa lawak ng kabulukan, hindi lang sa mga Stalinistang rehimen, kundi pati na rin at higit sa lahat sa buong kapitalistang sistema.
Ang pagbulusok pababa ng kapitalismo, simula ng pagpasok ng ika-20 siglo, ang pinaka-lunus-lunos na yugto ng kasaysayan ng sangkatauhan. Hindi pa nakakita ang lipunan ng sangkatauhan ng masaker na kasinglawak kaysa nagdaang dalawang Pandaigdigang Digmaan. Walang kasinglawak na ginamit ang syentipikong pag-unlad para sa paninira, kamatayan, at paghihirap ng sangkatauhan. Wala pang katulad na ang naipon na kayamanan ay magkaagapay, sa katunayan ay gumawa, ng kagutuman at pagdurusa gaya ng sa mga bansa sa Ikatlong Daigdig sa nagdaang ilang dekada. Subalit parang hindi pa nasukat ng sangkatauhan ang kalaliman. Ang pagbulusok pababa ng kapitalismo ay nagkahulugang ang sistema ay nasa kanyang paghihingalo, pero ang paghihingalong ito ay may kasaysayan: ngayon, naaabot na natin ang kanyang huling yugto, ang yugto ng pangkalahatang pagkabulok. Naaagnas ang lipunan ng tao sa kanyang kinatatayuan.
Mula ng matapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig, nagawa ng kapitalismo na itulak ang napakabangis at napakasakim na mga ekspresyon ng kanyang pagbulusok-pababa sa mga di-maunlad na mga bansa. Ngayon, ang parehong mga ekspresyon ay umuusbong mismo sa pusod ng mga abanteng bansa. Ang walang-katotohanang mga alitang inter-etniko, kung saan buong populasyon ay nagpapatayan dahil sa kaibahan ng relihiyon, lenggwahe o kahit sa alamat ay sa loob ng ilang taon ay parang nasa Ikatlong Daigdig lang: sa India, Aprika, o sa Gitnang Silangan. Ngayon ay nagwala na ito sa Yugoslavia, ilang daang kilometro lamang ang layo mula sa industriyalisadong pusod ng Austriya at Hilagang Italya. At walang sinumang sabihan tayo na ang mga makabayang kilusan sa Yugoslavia, o sa dating imperyo ng Rusya, ay kumakatawan sa "huling kahilingan para sa kalayaan", o para sa pagtatayo ng isang "progresibong" pambansang estado, na malaya mula sa kadena na humahadlang sa kanyang pag-unlad. Totoo na sa panahon ng nakaraang siglo, ang ilang mga pambansang pakikibaka ay may progresibong katangian para buksan ang daan tungo sa posibleng pormasyon ng mga teritoryal na entidad, na mapangibabawan ang partikular na mga harang na iniwan ng pyudal na rehimen. Ito ang nangyari, sa partikular, sa mga kilusan na nagbuo sa mga pambansang estado ng Italya at Alemanya. Pero simula ng pagpasok ng siglo nang ang kapitalismo ay nasa kanyang dekadenteng yugto na, ang mga pakikibaka para sa "pambansang kalayaan" ay nawalan na ng progresibong katangian, at simpleng naging mga kolateral sa away ng mga malalaking kapangyarihan at imperyalistang bloke. Ngayon, kahit katulad ng mga pambansang kilusan sa mga Balkan o Sentral na Uropa na palihim na pinapaypayan ng iba't-ibang kapangyarihan, sa batayang mga ito ay kagunggungan: ngayong naabot ng ekonomiya ang walang katulad na antas ng internasyunalisasyon, at ang burgesya sa abanteng mga bansa ay nagsisikap kahit hindi nagtagumpay na buuin ang mas malawak na balangkas sa pangangasiwa ng ekonomiya kaysa sa antas nasyon (halimbawa ang EEC), ang dislokasyon ng mga estado na lumitaw matapos ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig tungo sa isang kawan ng mga maliliit na estado ay lubusang paglihis, kahit sa pananaw ng kapitalistang mga interes. Tungkol naman sa mga populasyon ng mga rehiyong ito, ang kanilang kinabukasan ay hindi maging mas mabuti kaysa noon, kundi masahol pa: lumalaking pang-ekonomiyang kaguluhan, pagkasakop sa panatiko at rasista na mga diktador, awayan at organisadong pagpangpatay sa pagitan ng mga komunidad na sama-samang nanirahan ng ilang henerasyon, at higit sa lahat ang kalunus-lunos na pagkahati sa iba't-ibang paksyon ng uring manggagawa. Higit pang kahirapan, panunupil, paninindak, at ang pagkadurog ng makauring pagkakaisa ng proletaryado laban sa mga mapagsamantala: ito ang kahulugan ng nasyunalismo ngayon. At ang pagsabog ng nasyunalismo ngayon ay talagang patunay na ang dekadenteng kapitalismo ay humakbang tungo sa pagkaagnas.
Pero ang makabayang kahibangan na nagwala sa maraming bahagi ng Uropa ay hindi lang hudyat na ang abanteng mga bansa ay nahulog sa magkatulad na kabangisan na itinulak ng kapitalismo sa kanyang paligid.
Para maniwala ang mga manggagawa sa mas maunlad na mga bansa na walang dahilan para sila mag-alsa, pumunta ang media sa mga iskwater sa Bogotá o sa mga kalye ng Maynila para mag-ulat ng prostitusyon ng kabataan at kriminalidad. Ngayon, dose-anyos na kabataan sa pinakamayamang bansa sa mundo, sa New York, Los Angeles o Washington, ay nagbebenta ng laman, o papatay para sa ilang gramo ng droga. Ang mga walang matirhan sa Amerika ay umabot sa ilang daang libo: maabot lang ng pagbato mula sa Wall Street, ang mataas na templo ng pandaigdigang pinansya, ang masa ng tao na natutulog sa karton sa kalye, tulad ng nangyari sa Calcutta. Ang korupsyon at pabrikasyon na nakalagay sa batas na dati-rati ay mga lider lang sa "Ikatlong Daigdig" ang bihasa. Ngayon, bihira nang matapos ang isang buwan na walang bagong iskandalong nagbunyag sa pangulimbat at pandaraya ng buong pampulitikang makinarya sa "abanteng" mga bansa: paulit-ulit na pagbitiw ng mga ministro sa gobyerno ng Hapon, kung saan ang paghahanap ng isang "presentableng" politiko ay naging totoong "Mission Impossible"; ang malawakang partisipasyon ng CIA sa kalakal ng droga; ang pagpasok ng Mafia sa pinakamataas na antas sa estado ng Italya; ang mga deputado ng parlyamentong Pranses binoto ang mga sarili para hindi mabilanggo sa pamamagitan ng isang pangkalahatang amnestiya. Kahit sa Switzerland, isang bansa na maalamat ang kanyang integridad, isang hukom at ministro ng pulis ay napatunayang maysala sa paggamit ng pera-mula-sa-droga. Ang korupsyon ay laging bahagi na ng lipunang burges, subalit ngayon umabot na ito sa pinakalubhang pagkabulok at pagbulusok-pababa.
Katunayan, lahat ng buhay panlipunan ay parang lubusan ng nagkawatak-watak, nalublob sa kahibangan, karumihan, at kawalang pag-asa. Ang buong lipunan ng sangkatauhan, sa bawat kontinente, ay lalupang tumagas ang barbarismo sa bawat butas.
Tumitindi ang kagutuman sa Ikatlong Daigdig, at di magtatagal ay makaabot na sa dating tinawag na "sosyalistang" mga bansa, habang sa Kanlurang Uropa at Hilagang Amerika sinisira ang mga naipong pagkain, at ang mga magsasaka ay binayaran para magsaka ng maliit na lupa o pinagmulta kung aani ng higit pa sa kotang binigay sa kanila. Sa Latin Amerika, ang nakamamatay na sakit tulad ng kolera, na dati ay napawi na, ay bumalik at umabot sa antas ng epidemya. Sa buong daigdig, mga baha at lindol ay pumatay ng ilampung libo, kahit pa umiiral ang mga paraan para maitayo ang mga dike at bahay na makapigil sa naturang kalamidad. Ganun pa man, hindi maaring akusahan ang "kapalaran" o "kalikasan" na nagtulak sa naturang mga insidente tulad ng sa Chernobyl kung saan sa 1986 sumabog ang isang nuclear power station na pumatay ng daan-daan (kundiman libu-libo) ka tao at nahawa ang buong rehiyon, o sa mas maunlad na mga bansa, na siyang dahilan ng malaking mortal na kalamidad sa malalaking syudad: 60 patay sa istasyon ng tren sa Paris, higit sa 31 ang patay sa sunog sa Kings Cross Underground sa London. Napatunayan din ng sistema na wala itong kapasidad para pigilan ang pagkasira ng kapaligiran, acid rain, nuclear at ibang polusyon, ang greenhouse effect, o ang paglawak ng disyerto, lahat ng ito ay banta sa kaligtasan ng sangkatauhan mismo.
Sa kabilang banda, pinailalim tayo sa permanenteng hamak na kalagayan ng buhay panlipunan: ang krimen at karahasan ay lumalaki kahit saan, habang ang adiksyon sa droga ay lalong lumala laluna sa henerasyon ng kabataan, mga senyales ng pagkawatak-watak, pagkabukod, at kawalan ng pag-asa na sumakop sa buong lipunan.
Kung naabot na ng lipunan ang antas ng pagkawatak-watak, kung ang kawalan ng pag-asa ang dominanteng damdamin sa loob nito, ito ay dahil ang kapitalismo higit kailanman ay absolutong wala ng kapasidad na mag-alok sa sangkatauhan ng kahit anumang kinabukasan. Sa mahigit 20 taon, ang sistema ay nagdurusa ng napakalala at hindi na masolusyonan na krisis sa kanyang ekonomiya. Sa panahon ng 1930s, ang krisis ay tumungo sa pandaigdigang digmaan. Hindi ito ang "solusyon" sa krisis, pero dahil ang uring manggagawa ay nagdusa pa sa teribleng pagkatalo sa kanyang kasaysayan, hindi nito napigilan ang burgesya mula sa pag-organisa sa lahat ng pang-ekonomiya at pampulitikang lakas ng lipunan para sa imperyalistang masaker. Ngayon, ang posibilidad na ito ay hindi na bukas sa kapitalismo. Ang unang mga senyales sa krisis, sa kataposan ng 1960s, ay kagyat na nagtulak ng kontra-atake mula sa internasyunal na uring manggagawa: ang welga ng 9 milyong mga manggagawa sa panahon ng Mayo 1968 sa Pransya, ang "mainit na Mayo" sa 1969 sa Italya, ang pag-alsa ng mga manggagawa sa Argentina sa Cordoba sa panahon ng parehong taon, ang malakihang welga sa Poland sa rehiyong Baltic sa parehong panahon, ang welga ng mga minero sa Britanya sa panahon ng 1972 at 1974, at marami pang mahalagang mga pakikibaka sa ibang mga bansa. Ito ang patunay na nakaalpas na ang uring manggagawa sa kontra-rebolusyon, na ito ay may kapasidad, sa pamamagitan ng kanyang pagtangging tanggapin ang kahirapang hiningi ng burgesya, na hadlangan ang panibagong Pandaigdigang Digmaan: mga manggagawa na tumangging isakripisyo ang kanilang kabuhayan sa pambansang ekonomiya ay hindi rin handa na isakripisyon ang kanilang buhay sa pambansang estado. Pero kahit napigilan ng proletaryado ang pagputok ng panibagong imperyalistang patayan, hindi rin nito naisulong ang kanyang sariling perspektiba: ibagsak ang kapitalismo, at itayo ang lipunang komunista. Bilang resulta, hindi nito mapigilang maramdaman ang lumalaking epekto ng dekadenteng kapitalismo. Pero hindi tumigil ang kasaysayan sa panahon ng temporaryong harang ng pandaigdigang sitwasyon. Sa loob ng 20 taon, ang lipunan ay patuloy na nagdusa sa akumulasyon ng lahat ng katangian ng pagbulusok-pababa, na pinalala pa ng lumalalim na krisis na napatunayang lubusan ng hindi mahanapan ng solusyon ng naghaharing uri. Ang makayanan lamang ng huli ay ang pang-araw-araw na paglaban, na walang maasahang tagumpay, tungo sa hindi mapigilang pagbagsak ng kapitalistang moda ng produksyon. Walang kakayahang magbigay ng kahit napakaliit na paraan (kahit ang paraan ng pagpapatiwakal, tulad ng Pandaigdigang Digmaan), ang kapitalismo ay nahulog sa mas lalong malalim na sitwasyon ng abanteng panlipunang pagkaagnas at pangkalahatang kawalan ng pag-asa.
At itong kawalan ng pag-asa ay lalaki pa habang pinakita ng mundo na wala ng paraan para makaligtas ang sangkatauahan. Wala ng mga ilusyon pa! kung hindi natin maibagsak ang kapitalismo, ang kapitalismo, kahit walang bagong pandaigdigang digmaan, ang sisira sa sangkatauhan, sa pamamagitan ng maiipong mga lokalisadong digmaan, epidemya, pagkasira ng kapaligiran, kagutuman, at iba pang "natural" na kalamidad.
Mga manggagawa! Ang prediksyon ng mga rebolusyonaryo sa nakaraang siglo ay nakikita na ngayon. "Sosyalismo o Barbarismo" ang kanilang sinabi. Sa kawalan ng pandaigdigang rebolusyon ng proletaryado, naging pangkalahatan na ang barbarismo ngayon at banta sa kaligtasan ng sangkatauhan mismo. Higit kailanman, ang tanging pag-asa para sa kinabukasan ay ang pagbagsak ng kapitalistang sistema, at ang pagbuo ng bagong panlipunang mga relasyon na malaya mula sa mga kontradiksyon na sumasakal sa lipunan.
Kung ang kapitalismo ay nalublob sa walang solusyon na pang-ekonomiyang krisis na naging batayan ng kanyang mga kombulsyon ngayon, kung hinatulan nito ang masang sangkatauhan sa kahirapan at kagutuman habang hindi naman ito makahanap ng merkado para sa kanyang produksyon at nagsasara ng mga paktorya, iniwanan ang mga lupang hindi nabubungkal, at nagtanggal ng mga manggagawa, dahil ang kapitalismo ay gumagawa, hindi para ibigay ang pangangailangan, kundi magbenta para sa tubo. Sagad na ang merkado ngayon, hindi dahil sagad na ang pangangailangan ng lipunan kundi dahil wala itong kapasidad na bilhin ang mga produktong nagawa, at ang kapasidad na ito ay hindi maibigay ng kapitalismo kung hindi ito maglaho: ang isang kapitalismo na magbigay sa mga komsumante ng pera para bilhin ang ginawa nito, sa ibang salita ibigay ang kanyang produkto, ay hindi na kapitalismo. At ang utang na sobrang inabuso ng ilang taon ay hindi makapagbago ng anupaman: sa pamamagitan ng pagpalawak ng utang, ginawa lamang nitong mas mabuway. Ang ideolohikal na kampanya ng burgesya ngayon ay umaawit ng mga papuri sa merkado, na inakalang lumutas sa lahat ng mga problema ng pandaigdigang ekonomiya. Ang samang pandaraya! Dahil ang kapitalismo ay nakabatay sa produksyon ng kalakal, sa halaga para sa palitan at hindi sa gamit, na ang kanyang ekonomiya ay nalublob sa walang kataposang malalim na bangin. Ang kabiguan ng Stalinistang ekonomiya hindi sa pagpawi niya sa kapitalismo at merkado, kundi ang subukang malawakang dayain ang mga batas nito, na hindi ito winawakasan. Ang tanging paraan na madaig ang krisis ng kapitalismo ay hindi ang "pagparami ng kapitalismo" o "bawasan ang kapitalismo", ni repormahin ang sistema. Dapat itakwil ang mga batas na namahala nito, at ibagsak mismo ang kapitalismo.
Ang proletaryado lamang ang may kapasidad sa pagpabagsak. Ito lang ang uri sa lipunan na may totoong interes na atakehin ang mga ugat ng kapitalismo, na atakehin ang produksyon ng kalakal na siyang pusod ng krisis ng sistema. Dahil tiyak na nasa merkado, ang dominasyon ng kalakal sa kapitalistang produksyon, na siyang pusod ng sariling pagsasamantala ng proletaryado. Ang kaibahan ng uring manggagawa sa ibang mga kategorya ng mga prodyuser gaya ng magsasaka at artisano, ay inagawan ito ng mga kagamitan sa produksyon. Para mabuhay, napilitan itong ibenta ang lakas-paggawa sa mga may-ari ng mga kagamitan sa produksyon: mga kapitalista, pribado o estado. Pinagsamantalahan ang mga manggagawa sa ilalim ng kapitalismo dahil ang lakas-paggawa ay naging kalakal mismo, ang pinaka-mahalaga sa lahat ng kalakal. Kaya sa pakikibaka ng proletaryado laban sa kapitalistang pagsasamantala, dala nito ang pagpawi sa sahurang paggawa at sa pagpawi sa lahat ng porma ng kalakal. Dagdag pa, ang uring ito ang gumawa sa napakalaking mayorya ng panlipunang yaman. Ginawa ito sa kolektibong paraan, sa balangkas ng organisadong paggawa na pinaunlad mismo ng kapitalismo. Pero hindi pinaunlad ng kapitalismo ang sosyalisadong produksyon, na pinaunlad niya sa kapinsalaan ng maliitang-indibidwal na produksyon, tungo sa kanyang lohikal na kongklusyon. Ito ang isa sa mga esensyal na mga kontradiksyon ng kapitalismo: sa ilalim ng kanyang paghari, naging pandaigdigan ang produksyon, pero ang mga kagamitan sa produksyon ay nanatiling nakakalat sa mga kamay ng maraming may-ari, ma pribado man o estado, na siyang nagbebenta at bumibili sa mga kalakal na nagawa. Ang abolisyon ng merkado ay nagkahulugan sa abolisyon ng lahat ng mga kapitalista, ang lipunan na ang kolektibong hahawak sa lahat ng kagamitan ng produksyon. At ang tungkuling ito ay magagawa lamang ng uri na kolektibong nagpaanadar sa mga kagamitan sa produksyon, pero inagawan ng kahit anong pagmay-ari sa kanila.
Ang ideyang ito ay hindi bago: sa mahigit 150 taon, ito ang bandila ng pakikibaka ng manggagawa laban sa pagsasamantala "Ang kalayaan ng uring manggagawa ay tungkulin mismo ng mga manggagawa": ito ang sentral na islogan sa programa ng Internasyunal na Asosasyon ng Manggagawa, ng Unang Internasyunal, itinatag sa 1864. Mula noon, inulit ito ng iba pang mga Internasyunal: ang Sosyalistang Internasyunal na itinatag sa 1889, at sa Komunistang Internasyunal na itinayo sa 1919 sa gitna ng rebolusyonaryong alon, at pinatay ng Stalinismo sa 1924. Ngayon, ang mga kampanya ng burgesya ay nagsisikap na papaniwalain tayo na ito ay Utopya lamang, at mapanganib dahil ito diumano ang responsable sa mga kilabot ng Stalinismo. Pero wala tayong maasahan sa burgesya at sa kanyang alipining media kundi mga kasinungalingan. Sa realidad, ang ipinahayag ng kilusang manggagawa mula ng siya'y isinilang ay nanatiling balido ngayon. Habang binago nito ang kanyang sarili, hindi nadurog ng kapitalismo ang uring manggagawa, gaya ng sinasabi ng mga bayarang sosyolohista. Ang sistemang ito ay patuloy na nabubuhay sa pagsasamantala ng sahurang-paggawa - ito ang kanyang kaluluwa mismo. At ang uri ng sahurang-manggagawa, nagtrabaho man sila sa mga paktorya o sa mga opisina, sa mga eskwelahan o ospital, patuloy na nag-iisang tagadala ng kinabukasan ng sangkatauhan.
Ang paging kagyat ng komunistang rebolusyon ng proletaryado ay makita sa lawak ng kampanya ng burgesya hinggil sa "katapusan ng komunismo" o "kamatayan ng marxismo", sa ibang salita ang rebolusyonaryong teorya ng proletaryado. Kung totoong wala ng takot ang burgesya sa pinagsamantalahan, kung talagang naniwala ito na ang uring manggagawa ay wala ng puwang sa istorikal na entablado, dapat hindi na ito nag-aksaya ng malaking enerhiya para kumbinsihin ang mga manggagawa na wala silang maasahan sa rebolusyon, o hawaan ng damdamin ng kainutilan.
Totoo na napahina ang uring manggagawa sa napakalaking kampanya na nakabatay sa mga pangyayari sa nagdaang dalawang taon: ang pagsabog ng "sosyalistang" bloke, ang pagbagsak ng Stalinistang rehimen sa USSR, ang pagkawasak ng bansa na saksi sa proletaryong rebolusyon 75 taon na ang nakaraan. Ang Stalinismo ang tagapanguna ng kontra-rebolusyon ng burgesya; ang kanyang kamatayan ay nagbigay ng huling paglilingkod sa nagharing uri sa pamamagitan ng pagbalot sa uring manggagawa ng mabahong amoy ng kanyang bangkay, sa panahon na nakaharap na nito ang lahat na iba pang kahirapan sa naaagnas na kapitalismo. Ngayon, maraming manggagawa naging biktima ng mga kampanya ng burgesya, at iniwan ang anumang pag-asa na balang araw mabago ang mundo at maglaho ang kapitalistang pagsasamantala. Sa mga bansa ng dating bloke sa Silangan, kung saan ang mga manggagawa ay nagdusa ng lubos sa pinaka-masamang porma ng kontra-rebolusyon, wala silang lakas na tutulan kahit ang pinaka-antigong mga ilusyon ng burgesya: laban sa "proletaryong internasyunalismo" ng Stalismo, na ginamit bilang takip sa kanyang sariling imperyalismo, nalunod sila sa makabayang isterya; bilang reaksyon sa ateismong pinangaral ng Stalinista tumalon sila sa kandungan ng simbahan. Pero hindi ito ang mapagpasyang sektor ng proletryado sa daigdig. Nasa abanteng mga bansa sa Kanluran na ang pinaka-abanteng mga batalyon ng pandaigdigang manggagawa nanirahan, nagtrabaho, at nakibaka. At ang praksyong ito ng proletaryado ay hindi natalo. Kahit nakranas ito ng disoryentasyon sa ksalukuyang kampanya ng propaganda, hindi ito nagpailalim sa bandila ng burgesya, makabayan man o demokratiko. Sa panahon sa Digmaan sa Gulpo, gumamit lamang ang burgesya ng mga propesyunal na sundalo: ito ang patunay ang pamimilit magsundalo (kung umiiral pa ito), o sa ibang salita mga manggagawang naka-uniporme, ay hindi handa na ibigay ang kanilang mga buhay para depensahan ang "internasyunal na batas" o "demokrasya". At para sa uring manggagawa, ang digmaang ito ay malinaw na nagpakita ano ang kahulugan ng demokrasya at ang kanyang mga kasinungalingan hinggil sa "bagong kaayusan sa daigdig". Palaki ng palaki, iniiwanan na ng mga manggagawa ang dakilang demokratikong elektoral na mga seremonyas. Ganun din sa mga unyon, ang instrumento ng estado ng burgesya para kontrolin ang pinagsamantalahan at pagsabotahe sa kanilang pakikibaka. Ang patuloy na paglala sa pang-ekonomiyang krisis ang pagwawalis sa mga ilusyon ng "superyoridad" ng kapitalistang ekonomiya, at kasabay nito ay mag-obliga sa proletaryado na tahakin ang daan sa lalupang mga nagkakaisang pakikibaka. Ito ang daan na tinahak ng uri mula sa katapusan ng 6Os, at laluna sa panahon ng kalagitnaan ng 80s, kahit na ang mga pangyayari sa nakaraang dalawang taon ay pansamantalang nalihis ito. Ang naghaharing uri, na may pagluwag sa dibdib, ay nagmamadaling nagsabi na patay na ang marxistang teorya. Pero hindi pa patay ang marxismo: kabaliktaran. Ang kasalukuyang paglala ng krisis, na siya lang ang makakinita at makapagpaliwanag, nagpamalas na ito ay buhay at kumikilos. Ang kanyang kalakasan ay lalaki sa pagbangon ng kilusang manggagawa.
Sa pagsisikap ng uring manggagawa na mapaunlad ang kanyang pakikibaka at kamulatan, ang pinakaabanteng mga elemento ng uri, ang totoong mga komunista, ay may napakahalagang bahagi. Sa kasalukuyan, gaya ng sa nakaraan, "sa iba't-ibang yugto ng pakikibaka sa pagitan ng proletaryado at burgesya" ang tungkulin ng mga komunista ay "ilagay sa unahan at ipagtanggol ang komon na mga interes ng buong proletaryado, na walang anumang konsiderasyon sa nasyunalidad", at laging katawanin "ang mga interes ng kilusan sa pangkabuuan" (Manipesto ng Komunista).
Kaya, kahit malaking risgo at bigat ng kasalukuyang sitwasyon, sa harap ng unos ng mga kasinungalingan ng burgesya, at para epektibong makaambag sa pagpapataas ng proletaryong kamulatan at pagpapaunlad ng kanyang pakikibaka, nasa kasalukuyang mahinang rebolusyonaryong pwersa na alpasan ang kanilang lumang pagkahati-hati at lahat ng sektaryanismo, at buksan sa kanilang mga sarili ang pangkapatid na debate na magbigay-daan sa klaripikasyon ng kanilang pagsusuri, at magkaroon ng malaking papel, at mas solidong kanlungan sa pagtatanggol ng mga komunistang posisyon sa loob ng proletaryado.
Kung ang proletaryado ay nangangailangan ng pagkakasia para sa kanyang pakikibaka, ang parehong diwa, na makuha lamang sa kaliwanagan, ay kailangang mangibabaw sa lahat ng kanyang mga pwersa na nasa unahan: ang mga komunista.
Wala pa sa kasaysayan ang ganitong risgo. Ngayon lang nahaharap ang isang panlipunang uri gaya ng proletaryado sa ganito kalaking responsibilidad. Kung hindi makayanan ng uri ang ganitong reponsibilidad, ito na ang katapusan ng sibilisasyon, at maging ng sangkatauhan mismo. Milyong taon ng kaunlaran, paggawa, at kaisipan, ay lubusan ng maglaho. Dalawang daang taon ng proletaryong pakikibaka, milyn-milyong manggagawang bayani, lahat ay masasayang. Para pigilan ang kriminal na maniobra ng burgesya, para mahubaran ang maskara ng kasinungalingan, at para mapaunlad ang inyong mga pakikibaka tungo sa daan ng pandaigdigang komunistang rebolusyon, para mawala ang paghari ng pangangailangan, at makamit, sa wakas, ang panahon ng kalayaan,
Mga manggagawa sa lahat ng bansa, magkaisa!
[1] Mahalagang hindi malito kay Trotsky sa iba't-ibang klase ng pampulitikang organisasyon na ngayon ay nagsasabing "Trotskyista'. Si Trotsky ay isang dakilang rebolusyonaryo, kahit na ang kanyang pagtutol sa Stalinismo ay namantsahan ng kanyang mga pampulitikang kamalian, at mga konsesyon sa Stalinismo gaya ng ideya na may mga "tagumpay" pa sa USSR na dapat "ipagtanggol" ng mga manggagawa, ang mga tunguhing nagpatuloy, mula ng pinatay si Trotsky' ng isang Stalinistang ahente sa 1941, at Ikalawang Digmaang Pandaigdig, na tawagin ang kanilang mga sarili na mga "Trotskyista" ay tiyak ng iniwan ang uring manggagawa: sa pamamagitang ng pangungumbinsi sa mga manggagawa na patayin ang isa't-isa sa panahon ng imperyalistang digmaan, tinulungan nila si Stalin at ang buong burgesya sa kampo ng kaaway. Tingan ang artikulong '1940: Trotsky, assassinated as a symbol of the working class' sa International Review 103, 4th Quarter 2000.
1. Mula nang matalo ang dakilang internasyonal na rebolusyonaryong kilusan ng internasyonal na rebolusyonaryong daluyong sa kalagitnaan ng 1920s, walang ni-isang termino na mas binaliktad o inabuso kaysa yaong sa sosyalismo, komunismo at marxismo. Ang ideya na ang mga Stalinistang rehimen ng dating Eastern Bloc, o mga bansang tulad ng China, Cuba at North Korea ngayon, ay mga ekspresyon ng komunismo o marxismo ay tunay na malaking kasinungalingan sa ika-20 siglo, na sinadyang pinanatili ng lahat ng mga paksyon ng naghaharing uri mula sa dulong kanan hanggang sa dulong kaliwa. Sa panahon ng imperyalistang pandaigdigang gera sa 1939-45, ang katha-kathang "depensahan ang sosyalistang amang bayan" ay ginamit, kasama ang "anti-pasismo" at ang "depensahan ang demokrasya", para mobilisahin ang manggagawa kapwa sa loob at labas ng Rusya para sa pinakamalaking patayan sa kasaysayan ng sangkatauhan.
Sa panahon mula 1945-89, kung saan nangibabaw ang tunggalian sa pagitan ng dalawang imperyalistang bloke sa ilalim ng dalawang magkatunggaling kampo na pinamunuan ng Amerika at Rusya, ang kasinungalingan ay mas malawak na ginamit: sa silangan, para bigyang katwiran ang mga ambisyon ng Rusong kapital; sa kanluran, kapwa bilang ideolohikal na takip para sa imperyalistang tunggalian ("depensahan ang demokrasya laban sa totalitaryanismong sobyet") at bilang instrumento upang lasunin ang kamulatan ng uring manggagawa: itinuturo ang mga labor camps sa Rusya upang igiit sa sariling bayan ang mensahe-- kung 'yan ay sosyalismo, hindi ba dapat kapitalismo ang piliin mo, kahit pa man sa mga pagkakamali at mga pagkukulang nito? At ang paksang ito ay lalo pang kumalat at pinatingkad nang gumuho ang Bloke sa Silangan na di-umano ay nagkahulugan ng "kamatayan ng komunismo", "pagkabangkaruta ng marxismo", at maging katapusan na mismo ng uring manggagawa. Ang karagdagang laman sa gilingan ng burgesya ay mula sa "dulong" kaliwa ng kapitalismo, mga Trotskyista sa partikular--kahit pa man sa kanilang kritikal na pagtingin sa mga "burukratikong depormasyon" nito, na patuloy na kumikilala sa makauring pundasyon ng Stalinistang edipisyo.
2. Itong gabundok na tambak ng ideolohikal na pambabaluktot ay nagsilbi din para ikubli ang tunay na karugtong at tuloy-tuloy na pag-unlad ng marxismo sa ika-20 siglo. Ang mga pekeng tagapagtanggol ng marxismo -- mga Stalinista, Trotskyista, lahat ng klase ng "marxolohista", makabago at pilosopo -- ang nangingibabaw sa mata ng publiko, habang ang totoong mga tagapagtanggol ay naglaho sa mga sulok, tinaboy bilang walang kabuluhan na mga sekta at higit pa, bilang mga tira mula sa naglahong daigdig, na lalo pang sinusupil at pinatatahimik. Para muling buuin ang tunay na karugtong ng marxismo sa siglong ito, samakatwid, kailangang simulan sa kahulugan kung ano ang marxismo. Mula sa unang mga deklarasyon sa Manipesto ng Komunista sa 1848, ipinapaliwanag ng marxismo ang kanyang sarili hindi bilang produkto ng nabubukod na mga "palaisip" na henyo, kundi bilang teoritikal na ekspresyon ng totoo at buhay na kilusan ng proletaryado.
Kaya, ito ay walang iba kundi teorya ng pakikibaka at paglaban--isang teoryang patutunayan ang kanyang pagtindig sa adhikain ng pinagsamantalahang uri sa pamamagitan ng matatag na pagtatanggol sa kagyat at makasaysayang mga interes ng manggagawa. Sa pagtatanggol nito, habang nakabatay sa kapasidad na manatiling tapat sa pundamental at hindi mababagong mga prinsipyo tulad ng proletaryong internasyonalismo, ay kinakailangan din ang patuloy na pagpapayaman sa marxistang teorya sa tuwiran at buhay na ugnayan sa karanasan ng uring manggagawa. Dagdag pa, bilang produkto ng uri na naglalarawan sa kolektibong pagkilos at pakikibaka, ang marxismo mismo ay mapaunlad lamang sa pamamagitan ng organisadong kolektibidad -- sa pamamagitan ng mga rebolusyonaryong praksyon at partido. Kaya ang Manipesto ng Komunista ay lumitaw bilang programa ng unang marxistang organisasyon sa kasaysayan -- ang Liga Komunista.
3. Sa ika-19 siglo, nang ang kapitalismo ay lumalawak pa, isang sistema na nasa kanyang pasulong na yugto, hindi masyadong kinakailangan ng burgesya na itago ang mapagsamantalang kalikasan ng kanyang paghari sa pamamagitan ng pagkukunwari na ang itim ay puti at ang kapitalismo ay tunay na sosyalismo. Ang ideolohikal na pambabaluktot sa ganitong tipo ay higit sa lahat tipikal na makikita sa makasaysayang pagbulusok pababa ng kapitalismo, at pinakamalinaw na pinakita sa mga pagsisikap ng burgesya na gamitin mismo ang "marxismo" bilang instrumento ng mistipikasyon. Subalit kahit sa pasulong na yugto ng kapitalismo, ang walang awang panggigipit ng dominanteng ideolohiya ay kadalasan nagkahugis sa maling mga bersyon ng sosyalismo na ipinuslit sa loob ng kilusang manggagawa. Dahil dito, naobliga ang Manipesto ng Komunista na pag-ibahin ang sarili mula sa "pyudal", "burges" at "peti-burges" na sosyalismo, at ang marxistang praksyon sa loob ng Unang Internasyonal ay nakibaka sa dalawahang pakikidigma laban sa Bakuninismo sa isang banda, at Lassallean na "estadong sosyalismo" sa kabilang banda.
4. Ang mga partido ng Ikalawang Internasyonal ay itinatag sa batayan ng marxismo, at sa ganitong punto ay nagrepresenta ng isang mahalagang hakbang pasulong mula sa Unang Internasyonal, na isang koalisyon ng iba't-ibang tendensya sa loob ng kilusang paggawa. Pero dahil kumikilos sila sa panahon ng pambihirang kapitalistang pag-unlad, sa panahon na ang pakikibaka para sa mga reporma ang susing konsentrasyon ng enerhiya ng uring proletaryo, ang mga sosyal-demokratikong partido ay partikular na bulnerable sa presyur na mahigop sa loob ng kapitalistang sistema. Ang mga presyur ay makikita mismo sa loob ng mga partidong ito sa pamamagitan ng pag-unlad ng mga tunguhing repormista na nagsimulang mangatwiran na ang prediksyon ng marxismo hinggil sa hindi maiwasang pagbagsak ng kapitalismo ay dapat "baguhin" at isinulong ang pananaw hinggil sa posibilidad ng mapayapang ebolusyon patungong sosyalismo kahit walang anumang rebolusyonaryong pakikibaka.
Sa panahong iyon -- partikular sa huling bahagi ng 1890s at maagang bahagi ng 1900s -- ang pagpapatuloy ng marxismo ay dinadala ng "kaliwang" tendensya na kapwa siyang pinakamatatag na tagapagtanggol ng mga batayang marxistang prinsipyo, at ang unang nakakita sa bagong kalagayan para sa proletaryong pakikibaka na sumusulong habang ang kapitalismo ay umabot na sa hangganan ng kanyang paakyat na yugto. Ang mga pangalan na bumubuo ng kaliwang bahagi ng sosyal-demokrasya ay kilalang-kilala -- Lenin sa Rusya, Rosa Luxemburg sa Alemanya, Pannekoek sa Holland, Bordiga sa Italya -- pero mahalaga din na matandaan na ang mga militanteng ito ay hindi kumikilos ng hiwalay. Habang lalong lumawak ang pagdaloy ng oportunismo sa loob ng Internasyonal, naobliga silang kumilos bilang organisadong mga praksyon -- ang Bolshevik sa Rusya, grupong Tribune sa Holland, at iba pa, sa loob ng kani-kanilang mga partido at sa internasyonal.
5. Ang imperyalistang gera sa 1914 at ang rebolusyong Ruso sa 1917 ay parehong kumpirmasyon sa marxistang pananaw na ang kapitalismo ay hindi maiiwasang papasok sa "yugto ng panlipunang rebolusyon", at nagpasiklab ng pundamental na pagkahati sa kilusang paggawa. Sa unang pagkakataon, ang mga organisasyon na parehong tumutukoy kay Marx at Engels ay nakikita ang kanilang mga sarili na nasa magkabilang bahagi ng barikada: ang opisyal na mga sosyal-demokratikong partido, kung saan mayorya nito ay nahulog sa mga kamay ng mga naunang "repormista", sumuporta sa imperyalistang gera batay sa pagsangguni nito sa mga sinaunang mga sulatin ni Marx, at tinuligsa ang rebolusyong Oktubre sa pamamagitan ng pangangatwiran na ang Rusya ay dapat dumaan sa burges na yugto ng pag-unlad. Pero sa kanilang ginawa, tuluyan na silang tumungo sa kampo ng burgesya, naging mga sarhentong taga-rekrut para sa gera sa 1914 at sa bloodhounds sa kontra-rebolusyon sa 1918.
Malinaw na pinakita nito na ang pagsunod sa marxismo ay mapapatunayan hindi sa mga banal na deklarasyon o tatak ng partido kundi sa buhay na praktika. Ang kaliwang tendensya ang nag-iisang nagwagayway ng bandila ng proletaryong internasyonalismo sa panahon ng imperyalistang holocaust, na siyang nagsama-sama para ipagtanggol ang proletaryong rebolusyon sa Rusya, at siyang namuno sa mga welga at pag-alsa na pumutok sa maraming mga bansa pagkatapos ng gera. At ang tunguhin ding ito ang siyang naging batayang grupo nang itinatag ang Komunistang Internasyonal noong 1919.
6. Ang 1919 ang rurok ng rebolusyonaryong alon pagkatapos ng gera at ang mga posisyon ng Komunistang Internasyonal sa kanyang kongreso ng pagtatatag ay nagpahayag ng pinaka-abanteng mga posisyon sa proletaryong kilusan: para sa lubusang pagkalas sa mga sosyal-patriyotikong traydor, para sa mga paraan ng aksyong masa na hinihingi ng bagong yugto ng dekadenteng kapitalismo, para sa pagdurog sa kapitalistang estado, at para sa internasyunal na diktadura ng sobyet ng manggagawa. Ang programatikong kaliwanagan na ito ay nasalamin at ibinunga ng napakalaking lakas ng rebolusyonaryong agos, subalit inihanda din ito ng mga naunang kontribusyong pulitikal at teoritikal sa mga kaliwang praksyon sa loob ng mga lumang partido : kung kaya't, laban sa legalista at gradwalistang pananaw tungo sa kapangyarihan na siyang posisyon ni Kautsky, pinaliwanag at pinaunlad nila Luxemburg at Pannekoek ang pananaw sa pangmasang welga bilang batayang larangan ng rebolusyon; laban sa parlyamentaryong cretinism ni Kautsky, binangon nila Pannekoek, Bukharin at Lenin at dinalisay ang paggiit ni Marx sa pangangailangang durugin ang burges na estado at itayo ang "estado ng komyun". Ang mga teoritikal na pagpapaunlad na ito ay mahahalagang mga usapin sa praktikal na pulitika sa yugto kung saan nagbubukang-liwayway na ang rebolusyon.
7. Ang pag-atras ng rebolusyonaryong agos at ang pagkabukod ng rebolusyong Ruso ay nagbigay-daan sa proseso ng paghina kapwa sa loob ng Komunistang Internasyonal at kapangyarihang sobyet sa Rusya. Ang partidong Bolshevik ay lalong nasanib sa burukratikong makinarya ng estado na lumalaki sa baliktad na proporsyon sa sariling mga organo ng kapangyarihan at partisipasyon -- mga sobyet, komite sa pabrika at mga pulang kawal. Sa loob ng Internasyonal, ang mga pagsisikap na makakuha ng suportang masa ay nagbunga ng mga oportunistang "solusyon" -- lumalaking pagbibigay-diin sa pagkilos sa loob ng parlyamento at mga unyon, ang panawagan sa "mga mamamayan ng silangan" na mag-alsa laban sa imperyalismo, at higit sa lahat, ang patakaran ng pakikipag-isang prente na nagtapon sa lahat ng tagumpay sa kalinawan hinggil sa kapitalistang kalikasan ng mga sosyal-patriyotiko.
Pero gaya ng ang paglaki ng oportunismo sa Ikalawang Internasyonal ay nagbunsod ng proletaryong pagtugon sa porma ng kaliwang tendensya, ang paglaki ng oportunismo sa Ikatlong Internasyonal ay sinalubong din ng pagtutol ng mga tendensya ng kaliwang komunista -- marami sa kanilang tagapagsalita, gaya nila Pannekoek at Bordiga, ay pinatunayan ang mga sarili bilang pinakamagaling na tagapagtanggol ng marxismo sa lumang Internasyonal. Ang kaliwang komunista ay talagang isang internasyonal na tendensya at makikita sa maraming mga bansa, mula sa Bulgaria hanggang sa Britanya at mula sa Amerika hanggang sa Timog Aprika. Subalit ang kanyang pinaka-importanteng mga representante ay makikita sa mga bansa kung saan pinakamalakas ang marxistang tradisyon : Alemanya, Italya at Rusya.
8. Sa Alemanya, ang lalim ng marxistang tradisyon na sinabayan ng napakalaking pwersa mula sa aktwal na kilusan ng masang proletaryo, sa kasukdulan na ng rebolusyonaryong alon, ay nagbunga na ng ilang pinakaabanteng pampulitikang mga posisyon, partikular sa mga usaping parlyamentaryo at unyon. Pero ang kaliwang komunismo doon ay lumitaw bilang tugon sa unang mga palatandaan ng oportunismo sa Partido Komunistang Aleman at sa Internasyonal, at pinangunahan ng KAPD, binuo sa 1920 nang ang kaliwang oposisyon sa loob ng KPD ay pinatalsik sa hindi prinsipyadong maniobra. Kahit pinuna ng liderato ng KI na "kamusmusan" at "anarko-sindikalista", ang pagtakwil ng KAPD sa lumang parlyamentaryo at pang-unyong mga taktika ay nakabatay sa malalim na marxistang pagsusuri sa dekadenteng kapitalismo, kung saan naging lipas na ang mga taktikang ito at humihingi na ng mga bagong porma ng makauring organisasyon -- mga komite sa pabrika, at konseho ng manggagawa; ganun din ang masasabi sa pagtakwil nito sa lumang konsepto ng "pangmasang partido" ng sosyal-demokrasya pabor sa pananaw sa partido bilang nukleyus na may malinaw na programa -- pananaw na tuwirang namana mula sa Bolshevismo. Dahil sa mahigpit na pagtatanggol ng KAPD sa mga natamo nito laban sa pagbabalik ng mga lumang sosyal-demokratikong taktika, naging batayang elemento ito sa isang internasyunal na tunguhin na makikita sa maraming mga bansa, partikular sa Holland, na ang kanyang rebolusyonaryong kilusan ay mahigpit na nakaugnay sa Alemanya sa pamamagitan ng mga sulatin nina Pannekoek at Gorter.
Hindi ibig sabihin na ang kaliwang komunismo sa Alemanya sa maagang bahagi ng 20s ay hindi nagdurusa mula sa mga mahahalagang kahinaan. Ang tendensya nito na tingnan ang dekadenteng kapitalismo sa porma ng pangwakas na "krisis ng kamatayan" sa halip na isang mataas na proseso ay siyang naging dahilan kung bakit nakita ang pag-atras ng rebolusyonaryong alon at nadarang ito sa peligro ng boluntarismo; kaugnay nito ay ang kahinaan sa usapin ng organisasyon na tumungo sa wala sa panahon na pagkalas sa Komunistang Internasyonal at ang walang inabot na pagsisikap na magtayo ng bagong Internasyonal sa 1922. Ang mga bitak sa kanyang baluti ang naging balakid para malabanan ang alon ng kontra-rebolusyon na pumasok mula sa 1920s at nagresulta sa nakakapinsalang proseso ng pagkawatak-watak, nagbuo ng teorya sa pamamagitan ng ideolohiya ng "konseholismo" na tumanggi sa pangangailangan ng isang naiibang pampulitikang organisasyon.
9. Sa Italya, sa kabilang banda, ang kaliwang komunista -- na sa simula ay kontrolado ang mayoryang posisyon sa loob ng Partido Komunista ng Italya -- partikular na malinaw ang usapin sa organisasyon at hindi lang nakapaglunsad ng magiting na pakikibaka laban sa oportunismo sa lobb ng humihinang Internasyonal, kundi nagbunga din ng isang komunistang praksyon na nakaligtas sa pagkawasak ng rebolusyonaryong kilusan at napaunlad ang marxistang teorya sa panahon ng kadiliman ng kontra-rebolusyon. Pero sa panahon ng maagang bahagi ng 1920s, ang kanyang mga argumento pabor sa hindi paglahok sa burges na parlyamento, laban sa pagsanib ng komunistang taliba sa mga sentristang partido para mabigyang ilusyon ng "pangmasang impluwensya", laban sa islogan ng Pakikipag-isang Prente at sa "gobyerno ng manggagawa" ay nakabatay sa malinaw na pag-intindi sa marxistang pamamaraan.
10. Ang pagkabukod ng rebolusyon sa Rusya ay tumungo sa lumalaking paghihiwalay sa pagitan ng uring manggagawa at sa lalong naging burukratiko na makinarya ng estado -- ang pinakamasamang ekspresyon ng hiwalayang ito ay ang pagsupil sa mga rebolusyonaryong manggagawa at marino sa Kronstadt ng mismong Bolshevik na partido ng manggagawa, na lalo pang nasalubid sa estado.
Pero dahil sa ito ay isang tunay na proletaryong partido, ang Bolshevismo ay nagdulot din ng maraming internal na reaksyon laban sa sariling panghihina. Si Lenin mismo -- sa 1917 ang pinakamahusay na tagapagsalita ng kaliwang bahagi ng partido -- nagsagawa ng malubhang pagpuna na may kaugnayan sa pagdausdos ng partido tungo sa burukratismo, partikular sa panahon na malapit na siyang mamatay, at sa parehong panahon, si Trotsky ang naging pangunahing representante ng kaliwang oposisyon na naghahangad maibalik muli ang klase ng proletaryong demokrasya sa loob ng partido, at nakipaglaban sa pinakamasahol na ekspresyon ng Stalinistang kontra-rebolusyon, partikular ang teorya ng "sosyalismo sa isang bansa". Pero dahil sa kalakhan ay pinarupok ng Bolshebismo ang kanyang sariling papel bilang proletaryong taliba sa pamamagitan ng pagsanib sa estado, ang pinakamahalagang tendensya ng kaliwa sa loob ng partido ay napunta sa hindi masyadong kilala na mga personahe na siyang naging mas malapit sa uri kaysa estado.
Noong 1919, ang Grupo ng Demokratikong Sentralismo, na pinamunuan nila Ossinki, Smirnov at Sapranov ay nagsimulang nagbabala laban sa "unti-unting paglaho" ng mga sobyet at ang lumalaking pagtalikod sa mga prinsipyo ng Komyun ng Paris. Magkatulad na kritisismo ang nangyari sa 1921 ng Grupo ng Oposisyong Manggagawa na pinamunuan nila Kollantai at Shliapnikov, kahit na ang huli ay napatunayang hindi masyadong matatag at nagtagal kaysa grupong "Decist", na patuloy na gumagampan ng mahalagang papel sa buong 20s, at nagpaunlad ng mga katulad na pamamaraan sa kaliwang Italyano. Sa 1923, ang Grupo ng Manggagawa sa pamumuno ni Miasnikov ay nagpalabas ng Manipesto at nagsagawa ng mahalagang interbensyon sa mga welga ng manggagawa ng taong iyon. Ang kanyang mga posisyon at pagsusuri ay katulad ng sa KAPD.
Lahat ng mga grupong ito ay hindi lang lumitaw mula sa partidong Bolshevik; patuloy silang nakipaglaban sa loob ng partido para makabalik sa orihinal na mga prinsipyo ng rebolusyon. Subalit habang ang mga pwersa ng kontra-rebolusyon ay umaakyat na sa hirarkeya sa loob ng partido; ang susing isyu ay ang kapasidad ng iba't-ibang grupong oposisyon na makita ang totoong kalikasan ng kontra-rebolusyon at basagin ang anumang sentimental na katapatan sa kanyang organisadong ekspresyon. Ito ang nagpatunay sa pundamental na kaibahan ni Trotsky at sa kaliwang komunistang Ruso: habang ang una ay nanatili sa buong buhay niya na natali sa paniniwala sa pagtatanggol sa Unyong Sobyet at kahit sa proletaryong kalikasan ng mga Stalinistang partido, ang mga kaliwang komunista ay nakikita na ang tagumpay ng Stalinismo -- kasama ang "kaliwang" pihit nito, na nakakalito sa maraming tagasunod ni Trotsky -- ay nagkahulugan sa tagumpay ng kaaway sa uri at nagpahiwatig ng pangangailangan ng bagong rebolusyon.
Subalit, marami sa mga magagaling na elemento ng Trotskyistang oposisyon -- ang tinatawag na "ayaw sumunod" -- mismo ay tumungo sa posisyon ng kaliwang komunista sa huling bahagi ng 30s. Pero ang Stalinistang terror ay dumurog sa halos lahat ng mga grupong ito sa katapusan ng dekada.
11. Ang 1930s, sa mga salita ni Victor Serge, ay tinaguriang "hatinggabi ng siglo". Ang huling mga alipato ng apoy ng rebolusyonaryong agos -- ang pangkalahatang welga sa Britanya sa 1926, ang pag-alsa sa Shanghai sa 1927, ay napatay na. Ang mga partido komunista ay naging partido ng pambansang pagtatanggol; ang pasista at Stalinistang terror ay pinakamabangis doon mismo sa mga bansang pinakamalakas ang rebolusyonaryong kilusan; at ang buong kapitalistang mundo ay naghahanda para sa panibagong imperyalistang holocaust. Sa ganitong kondisyon, ang nakaligtas na rebolusyonaryong minorya ay nahaharap sa pagtapon, panunupil, at lalong pagkabukod. Habang ang uri sa pangkalahatan ay sumuko sa demoralisasyon at sa ideolohiya ng gera ng burgesya, hindi maaasahan ng mga rebolusyonaryo na magkaroon sila ng malawakang impluwensya sa kagyat na mga pakikibaka ng uri.
Ang pagkabigo ni Trotsky na maintindihan ito ay lalong umakay sa kanyang kaliwang oposisyon tungo sa oportunistang direksyon -- ang "French turn" tungo sa mga sosyal-demokratikong partido, kapitulasyon sa anti-pasismo, at iba pa -- sa bigong pag-asa na "makuha ang masa". Ang ultimong resulta ng tunguhing ito, para sa Trotskyismo sa halip na kay Trotsky mismo, ay ang integrasyon nito sa makinaryang pandigma ng burgesya sa panahon ng 1940s. Mula noon ang Trotskyismo, tulad ng sosyal-demokrasya at Stalinismo, ay naging bahagi na ng pampulitikang makinarya ng kapital, na kahit pa man sa lahat ng pagkukunwari nito, ay wala ng anupamang kinalaman sa pagpapatuloy ng marxismo.
12. Kabaliktaran sa ganitong linya, ang kaliwang praksyong Italyano sa pamamagitan ng rebyung Bilan ay angkop na ipinaliwanag ang tungkulin ng panahon: una, huwag magtraydor sa batayang mga prinsipyo ng internasyonalismo sa harap ng martsa papuntang gera; ikalawa, gumawa ng "pagtatasa" sa kabiguan ng rebolusyonaryong alon at sa rebolusyong Ruso sa partikular, at ipaliwanag ng mabuti ang mga wastong aral para magsilbing teoritikal na pundasyon sa mga bagong partido na lilitaw sa darating na muling pagbangon ng makauring tunggalian.
Ang digmaan sa Espanya ay isang partikular na mabagsik na pagsubok para sa mga rebolusyonaryo ng panahong iyon, karamihan sa kanila ay sumuko sa sirena ng anti-pasismo at bigong makita na ang digmaan ay imperyalista sa parehong magkabilang panig, isang pangkalahatang pagsasanay para sa darating na pandaigdigang digmaan. Pero matatag na nanindigan ang Bilan, nanawagan ng makauring pakikibaka laban sa parehong mga paksyong pasista at republikano ng burgesya, tulad ng pagkondena ni Lenin sa parehong panig sa Unang Imperyalistang Digmaan.
At kasabay nito, ang teoritikal na kontribusyon na ginawa ng tendensyang ito -- na sa kalaunan umabot sa mga praksyon ng Belgium, Pransya at Mexico -- ay napakalaki at hindi mapapalitan. Sa kanyang pagsusuri sa paghina ng rebolusyong Ruso -- na hindi tumungo sa pag-aalinlangan sa proletaryong katangian ng 1917; sa kanyang imbestigasyon sa mga problema sa darating na yugto ng transisyon; sa kanyang mga sulatin hinggil sa pang-ekonomiyang krisis at sa mga pundasyon ng dekadenteng kapitalismo; sa kanyang malinaw na pagpapaliwanag sa teorya ng partido at sa praksyon; sa kanyang walang humpay na pakikipagtunggali at palitan sa ibang proletaryong pampulitikang tunguhin; dito at sa iba pang mga larangan, ang kaliwang praksyong Italyano ay walang duda na nagpatupad sa tungkulin na ilatag ang programatikong batayan para sa proletaryong organisasyon sa hinaharap.
13. Ang pagkabiyak-biyak ng mga grupo ng kaliwang komunista sa Alemanya ay tinapos ng Nazismo, kahit may ilang tagong rebolusyonaryong pagkilos na patuloy na ginagawa ilalim sa rehimen ni Hitler. Sa panahon noong 1930s, ang pagtatanggol sa rebolusyonaryong posisyon ng kaliwang Aleman ay sa kalakhan ay ginagawa sa Holland, partikular sa mga sulatin ng Grupo ng mga Internasyonalistang Komunista, at sa Amerika din sa grupong pinamumunuan ni Paul Mattick. Tulad ng Bilan, ang kaliwang Dutch ay nanatiling tapat sa internasyonalismo sa harap ng lahat ng lokal na imperyalistang digmaan, na nagbukas tungo sa pandaigdigang patayan, itinakwil ang tukso sa "pagtatanggol sa demokrasya".
Patuloy itong nagpapalalim sa kanyang pag-aaral sa usapin hinggil sa unyonismo, sa bagong mga porma sa organisasyon ng manggagawa sa panahon ng naaagnas na kapitalismo, sa materyal na batayan ng kapitalistang krisis, at ang tendensya tungong kapitalismo ng estado. Patuloy itong gumagawa ng mahalagang interbensyon sa makauring pakikibaka laluna sa mga walang trabaho. Pero ang kaliwang Aleman, na nadala sa pagkatalo ng rebolusyong Ruso, ay lalong dumausdos tungo sa konseholista na pagtakwil sa pampulitikang organisasyon -- at kung gayon, walang malinaw na papel para sa sarili. Kakambal nito ay ang buong pagtakwil sa Bolshevismo at sa rebolusyong Ruso, na kinikilalang burges mula sa simula. Ang mga teorisasyon na ito ay binhi ng kanyang pagbagsak sa hinaharap. Kahit na nagpatuloy ang kaliwang komunismo sa Holland sa ilalim ng okupasyon ng Nazi at nakapagbuo ng mahalagang organisasyon pagkatapos ng gera -- ang Spartacusbund; na sa una ay bumalik tungo sa maka-partido na posisyon ng KAPD -- ang konsesyon ng kaliwang Dutch sa anarkismo sa usaping organisasyonal ay naging pahirap sa kanya sa pagpapanatili ng anumang organisadong pagpapatuloy sa huling mga taon. Ngayon ay malapit ng maglaho ang tendensyang ito.
14. Ang kaliwang Italyano, sa kabilang banda, ay nakapagpanatili ng organisasyunal na pagpapatuloy, pero hindi pumayag ang kontra-rebolusyon na walang makukuhang kabayaran. Bago pa ang digmaan, ang praksyong Italyano ay nagkawatak-watak dahil sa "teorya ng pang-ekonomiyang gera" na tumangging nalalapit na ang pandaigdigang digmaan pero nagpatuloy ang kanyang pagkilos partikular sa paglitaw ng praksyong Pranses sa kalagitnaan ng imperyalistang kaguluhan. Sa pagtatapos ng digmaan, ang pagputok ng mayor na pakikibaka ng proletaryado sa Italya ay lumikha ng lalong kalituhan sa hanay ng praksyon, nang ang mayorya ay bumalik sa Italya para buuin, kasama si Bordiga na naging di-aktibo sa pulitika mula sa huling dekada ng 20s, ang Internasyunalistang Partido Komunista ng Italya, na kahit tutol sa imperyalistang digmaan ay itinayo sa hindi malinaw na programatikong batayan at sa maling pagsusuri sa panahong yaon na ipinalagay na isang sumusulong na rebolusyonaryong pakikidigma.
Ang pampulitikang oryentasyon na ito ay tinutulan ng mayorya ng praksyong Pranses na mas madaling nakakita na ang yugto ay nanatiling pagtatagumpay ng kontra-rebolusyon, at samakatwid ang mga tungkulin ng praksyon ay hindi pa nakompleto.
Kaya ang Gauche Communiste de France ay nagpatuloy sa pagkilos sa diwa ng Bilan, at habang hindi pinabayaan ang responsibilidad sa interbensyon sa kagyat na pakikibaka ng uri, nagkonsentra sa kanyang pagsisikap sa gawaing pampulitika at teoretikal na klaripikasyon, at nakagawa ng maraming importanteng pagsulong, partikular sa usapin ng kapitalismo ng estado, ang yugto ng transisyon, ang unyon at ang partido. Habang mahigpit na pinanindigan ang marxistang pamamaraan na katulad ng kaliwang komunistang Italyano, nagawa din nitong isanib ang iilan sa pinakamahusay na kontribusyon ng kaliwang Aleman-Dutch sa kanyang pangkabuuang programatikong sangkap/armori.
15. Subalit sa 1952, dahil sa pagkamamali nito hinggil sa paniniwala sa nalalapit na ikatlong digmaang pandaigdig, nabuwag ang GCF. Sa parehong taon, ang IPK sa Italya ay nagambala sa pagkabiyak sa pagitan ng "Bordigistang" tendensya at ang tendensyang pinamunuan ni Onorato Damen, isang militante na nanatiling aktibo sa pulitika sa Italya sa buong pasistang panahon. Ang "Bordigistang" tendensya ay mas malinaw sa kanyang pag-intindi sa reaksyunaryong katangian ng yugto, pero sa kanyang pagsisikap na matatag na manindigan sa marxismo ay nauwi pabalik sa dogmatismo. Ang kanyang (bago!) teorya ng "di-nagbabagong maxismo" ang nagtulak sa kanya sa lalong pagbalewala sa mga pagpapaunlad na ginawa ng Praksyon sa dekada treynta at umatras pabalik sa "kinaugalian" ng Komunistang Internasyonal sa maraming isyu. Ang klase-klaseng mga Bordigistang grupo ngayon (tatlo sa kanila ay tinatawag ang mga sarili na "Internasyunal na Partido Komunista) ay direktang inanak ng tendensyang ito.
Ang tendensyang Damen ay mas malinaw sa batayang pampulitikang usapin tulad ng papel ng partido, usaping unyon, pambansang pagpapalaya at kapitalismo ng estado, pero hindi dumako sa mga ugat ng kamaliang nagawa sa orihinal na pagbuo ng IPK. Sa panahon ng 1950s at 1960s, ang mga grupong ito ay tumigil sa pampulitikang pagkilos, sa partikular ang Bordigistang tendensya para "protektahan" ang sarili sa likod ng pader ng sektaryanismo. Halos natapos ng burgesya ang pagpawi sa lahat ng organisadong ekspresyon ng marxismo, sa pagputol sa mahalagang lubid na dugtong sa mga rebolusyonaryong organisasyon sa kasalukuyan sa dakilang tradisyon ng kilusang manggagawa.
16. Sa katapusan ng 1960s, muling lumitaw sa entablado ng kasaysayan ang manggagawa sa pangkalahatang welga sa Pransya sa 1968, at ang sumunod na pagsabog ng mga pakikibaka ng manggagawa sa buong daigdig. Ang panunumbalik nito ay nagsilang ng mga bagong pulitikalisadong mga elemento na naghahanap ng kalinawan para sa komunistang posisyon, nagbigay ng bagong buhay sa umiiral na mga rebolusyonaryong grupo at pagkatapos ay nagpalitaw ng mga bagong organisasyon na naghahangad ibalik ang minanang tradisyon at akumulasyon ng mga posisyon ng kaliwang komunista. Sa una, itong bagong pampulitikang mga grupo, bilang reaksyon sa "awtoritaryan" na imahe ng Bolshevismo, ay malalim na nahulma sa konseholistang ideolohiya, pero habang ito ay umaabot na sa kawastohan ng pag-iisip, lalong nagawa nitong ilagay sa likod nito ang anti-organisasyonal na bias at nakita ang pagpapatuloy nito sa buong marxistang tradisyon.
Hindi aksidental na sa kasalukuyan, halos lahat na umiiral na rebolusyonaryong grupo ay inanak mula sa kaliwang Italyano na tendensya, na naglagay ng mariing diin sa usaping organisasyunal at sa pangangailangang i-preserba ng buo ang rebolusyonaryong tradisyon. Magkatulad ang mga grupong Bordigista at ang International Bureau for the Revolutionary Party na mga tagapagmana ng Internasyunalistang Partido Komunista ng Italya, habang ang Internasyunal na Komunistang Tunguhin sa malaking bahagi ay inanak ng Gauche Communiste de France.
17. Ang muling pagbangon ng proletaryado sa katapusan ng 60s ay tumahak ng pasikut-sikot na daan, tumahak sa mga pagkilos na pagsulong at pag-atras, sumalubong ng maraming harang sa daan, kung saan wala ng mas hihigit pa kaysa kampanya ng burgesya hinggil sa kamatayan ng komunismo, bahagi nito ang direktang pag-atake sa kaliwang komunista mismo, maling pinaratangan at nilait na siyang pinanggalingan ng "negationistang" tunguhin na tumanggi sa pag-iral ng Nazi gas chambers.
Ang kahirapan sa buong prosesong ito ay nagdulot ng maraming paghihirap sa daraanan ng rebolusyonaryong pagkilos at layunin, sumasagka sa kanyang paglaki at pagsulong, at sagabal sa kanyang pagkakaisa. Pero kahit sa ganitong mga kahinaan, ang "kaliwang komunistang" kilusan ngayon ang natitirang tanging buhay na karugtong sa tunay na marxismo, ang tanging posibleng "tulay" sa pagbuo ng pandaigdigang partido komunista sa hinaharap. Kaya lubhang napaka-importante na ang bagong mga militanteng elemento na patuloy na lumilitaw sa buong mundo sa panahon ngayon, anuman ang mangyari, na makipag-ugnayan sa mga grupo ng kaliwang komunista, makipag-debate sa kanila, at sa huli ay makipag-isang pwersa sa kanila; at sa pamamagitan nito ay magagawa nila ang kanilang sariling kontribusyon sa pagbuo ng rebolusyonaryong partido, at kung wala ito ay walang magtatagumpay na rebolusyon.
Internasyunal na Komunistang Tunguhin, Septyembre 1998
Sa kasalukuyang panahon ng muling paggising ng makauring pakikibaka, naharap ang proletaryado hindi lang sa bigat ng ideolohiya na direkta at kadalasan sadyang inilabas ng burgesya, kundi maging sa bigat ng mga tradisyon mula sa kanyang nakaraang mga karanasan. Para mapalaya ang sarili, kailangang absolutong malagom ng uring manggagawa ang mga karanasang ito. Ito lamang ang tanging paraan para maperpekto nito ang kailangang mga sandata sa mapagpasyang komprontasyon para wakasan ang kapitalismo. Sa kabilang banda, may peligro din na mapagkamalian ng proletaryado ang nakaraang karanasan sa patay na mga tradisyon; na mabigo nitong kilalanin ano ang nanatiling buhay, ano ang permanente at unibersal sa mga paraan ng nakaraang mga pakikibaka, mula sa mga aspetong malinaw na pag-aari ng nakaraan, sirkumstansyal at temporaryo.
Gaya ng parating binigyang-diin ni Marx, hindi pinalampas ng peligrong ito ang uring manggagawa sa kanyang panahon, sa ika-19 siglo. Sa isang lipunang nasa mabilis na ebolusyon, ang proletaryado sa matagal na panahon ay nabigatan sa mga lumang tradisyon ng kanyang pinagmulan: ang mga labi ng lipunang artisano, sa panahon ni Babeuf, sa kanyang pakikibaka laban sa pyudalismo kasama ang burgesya. Sa gayon ang mga tradisyong sektaryan, konspiratoryal o republikano sa panahong wala-pa ang 1848 ay patuloy na gumugulo sa Unang Internasyunal, na itinatag sa 1864. Sa kabilang banda, sa kabila ng nangyayaring mabilis na pagbabago, ang panahong ito ay nakalagay sa isang yugto ng buhay ng lipunan: ang pasulong na yugto ng kapitalistang moda ng produksyon. Ang buong yugtong ito ay nagpataw ng ispisipikong kondisyon sa pakikibaka ng uring manggagawa: ang posibilidad sa tagumpay ng tunay at matagalang kagalingan ng kondisyon ng pamumuhay mula sa masaganang kapitalismo, pero sa kabilang banda sa imposibilidad na durugin ang sistema dahil ito ay masagana.
Ang kaisahan ng ganitong balangkas ay nagbigay ng tuloy-tuloy na katangian sa iba't-ibang yugto ng kilusang manggagawa sa ika-19 siglo. Ang mga paraan at kagamitan sa makauring pakikibaka ay pinainam at nilubos sa progresibong paraan, sa partikular ang mga unyon bilang porma ng organisasyon. Sa bawat isa ng mga yugtong ito, ang mga pagkakatulad sa nagdaang yugto ay mas importante kaysa mga pagkakaiba. Sa ganitong mga kondisyon, ang kadenang-bola ng tradisyon ay hindi gaanong mabigat para sa mga manggagawa: sa pangkalahatan, ang nakaraan ay nagtuturo sa daraanan.
Subalit ang sitwasyong ito ay radikal na nagbago sa bukang-liwayway ng ika-20 siglo. Karamihan sa mga instrumentong nilikha ng uring manggagawa sa nagdaang mga dekada ay hindi na magagamit: lumalala pa, sila ay naging anti-manggagawa at naging mga sandata ng kapital. Totoo ito sa mga unyon, pangmasang mga partido, partisipasyon sa eleksyon at parlyamento. Ito ay dahil ang kapitalismo ay pumasok na sa ganap na kaibang yugto sa kanyang ebolusyon: ang kanyang dekadenteng yugto. Ngayon ang konteksto ng proletaryong pakikibaka ay lubusang natransporma: mula ngayon, wala ng kahulugan pa ang pakikibaka para sa progresibo at matagalang kagalingan sa loob ng lipunang ito. Hindi lang ang hirap na hirap na kapitalismo ay hindi na makapagbigay, kundi ang kanyang mga kombulsyon ay nagsimulang wasakin ang mga ganansyang nakuha ng proletaryado sa nakaraan. Kaharap ang naghihingalong sistema, ang tanging tunay na pakinabang ng proletaryado ay wasakin ang sistema.
Ang unang pandaigdigang digmaan ay hudyat ng paghiwalay ng dalawang yugto sa buhay ng kapitalismo. Ang mga rebolusyonaryo - at ito ang dahilan bakit sila mga rebolusyonaryo - ay nakaunawa na pumasok na ang sistema sa panahon ng kanyang pagbulusok-pababa. Inihayag ng Komunistang Internasyunal, sa kanyang plataporma sa 1919 na: "Isang bagong panahon ang isinilang. Ang panahon ng pagkaagnas ng kapitalismo, sa kanyang internal na pagkawasak. Ang panahon ng komunistang rebolusyon ng proletaryado."
Sa kabilang banda, mayorya sa mga rebolusyonaryo ay may grabeng marka pa sa mga tradisyon ng nakaraan. Sa kabila ng kanyang napakalaking kontribusyon, hindi nagawang dalhin ng Ikatlong Internasyunal ang mga implikasyon sa kanyang lohikal na kongklusyon. Sa harap ng pagkanulo ng mga unyon, hindi nanawagan ang Komunistang Internasyunal sa kanilang pagkawasak kundi sa kanilang rekonstruksyon. Bagama't iginiit nito na ang "parlyamentaryong mga reporma ay nawalan na ng praktikal na kabuluhan sa masang manggagawa" at ang "sentro-de-grabidad ng pampulitikang buhay ay lubusan at pundamental ng nasa labas ng parlyamento" (Mga tesis sa Ikalawang Kongreso), nanawagan pa rin ang KI sa partisipasyon sa institusyong ito. Sa gayon, may kadalubhasaan pero nakapanlulumong nakumpirma ang mga salita ni Marx sa 1852. Matapos magkagulo ang proletaryado nang pumutok ang imperyalistang digmaan, ang bigat ng nakaraan ay sa malaking bahagi responsable din sa kabiguan ng rebolusyonaryong alon na nagsimula sa 1917, at sa sumunod na kakila-kilabot na kontra-rebolusyon sa loob ng kalahating siglo.
Sagabal na sa nagdaang mga pakikibaka, "ang tradisyon ng patay na mga henerasyon" ay isa ng kaaway ng mga pakikibaka na mahirap talunin sa ating panahon. Para magtagumpay, nasa proletaryado ang pagpapasya na itapon ang walang silbing damit sa nakaraan at isuot ang damit na angkop sa mga pangangailangan sa kanyang pakikibaka sa "bagong panahon" ng kapitalismo. Dapat malinaw niyang maunawaan ang mga kaibahan na naghiwalay sa pasulong na yugto ng kapitalismo sa kanyang dekadenteng yugto, sa usapin kapwa sa buhay ng kapital at sa mga layunin at paraan ng kanyang sariling pakikibaka.
Ang sumunod na teksto ay isang kontribusyon sa ganitong kaalaman. Bagama't inihayag ito sa hindi karaniwang paraan, tingin namin kailangang ipakita ang mga katangian ng dalawang yugto na magkatabi, para bigyang-diin kapwa ang umiiral na pagkakaisa sa loob ng dalawang yugto, at madalas signipikanteng mga kaibahan ng bawat isa ng dalawang yugto. (Ang mga katangian ng pasulong na yugto ay nasa kaliwang kolum ng bawat pahina, ang mga katangian ng pagbulusok-pababa ay nasa kanan).
Ascendancy of capitalism |
Decadence of capitalism |
Ang bansa |
|
| Isa sa mga katangian ng ika-19 siglo ay ang pagbubuo ng mga bagong bansa (Alemanya, Italya...), o ang nangangalit na pakikibaka para mabuo sila (Poland, Hungarya...). Hindi ito aksidental kundi pagtugon sa tulak ng dinamikong kapitalistang ekonomiya na nakitang ang bansa ang pinaka-angkop na balangkas para sa kanyang pag-unlad. Sa panahong ito, ang pambansang kalayaan ay may tunay na kahulugan: direkta itong bahagi ng pag-unlad ng produktibong mga pwersa at sa pagdurog sa mga imperyong pyudal (Rusya, Austria) na mga balwarte ng reaksyon. | Sa ika-20 siglo, ang bansa bilang balangkas ay masyado ng makipot para kontrolin ang produktibong mga pwersa. Tulad ng kapitalistang mga relasyon ng produksyon, naging aktwal ito na bilangguan sa produktibong mga pwersa. Dagdag pa, ang pambansang kalayaan ay naging ilusyon sa sandaling naobliga ang bawat pambansang kapital dahil sa kanilang mga interes na isanib ang mga sarili sa iba't-ibang malalaking imperyalistang bloke, at sa gayon itinakwil ang kalayaang ito. Ang mga halimbawa ng tinatawag na ‘pambansang kalayaan' ng siglong ito ay ang isang bansa mula sa isang dominadong teritoryo papunta sa iba. |
Pag-unlad ng bagong kapitalistang mga bahagi |
|
| Isa sa tipikal na penomena sa pasulong na yugto ng kapitalismo ay ang hindi patas na pag-unlad ng bawat bansa at ang partikular na istorikong mga kondisyon na sinagupa nila. Pinakita ng pinaka-maunlad na mga bansa ang daan pasulong sa ibang mga bansa , kung saan ang pagiging huli ay hindi malaking balakid. Kabaliktaran, ang huli ay may posibilidad na makahabol o malagpasan pa ang una. Ito ay sa katunayan, halos isang pangkalahatang patakaran: "Sa pangkalahatang konteksto ng ganitong kamangha-manghang pagsulong, ang paglago ng produksyong industriyal ng kinaukulang mga bansa ay nangyari sa sakdalang hindi patas na proporsyon. Nakita natin ang pinakamabagal na tantos ng pag-unlad sa industriyalisadong mga bansa sa Uropa na dati pinakaabante bago ang 1860. Naging triple ‘lang' ang produksyon sa Britanya, apat na beses ang produksyong Pranses, pero ang produksyon sa Alemanya ay tumaas ng pitong beses at ang produksyon sa Amerika sa 1913 ay labindalawang beses sa kanilang antas sa 1860. Lubusang binaliktad ng ganitong iba't-ibang tantos ng pag-unlad ang herarkiya ng kapangyarihang industriyal sa pagitan ng 1860 at 1913. Sa 1880, natalo ng USA ang Britanya bilang nangunguna sa pandaigdigang produksyon. Kasabay nito, nalagpasan ng Alemanya ang Pransya. Sa 1890 ang Britanya, nalagpasan ng Alemanya, ay nahulog sa ikatlong pwesto." (Fritz Sternberg, The Conflict of the Century).
Kasabay nito, isa pang bansa ang umakyat sa antas ng modernong industriyal na kapangyarihan: ang Hapon at Rusya ay dumaan sa proseso ng napakabilis na industriyalisasyon, pero ito ay sinakal ng kapitalismong pumasok na sa kanyang dekadenteng yugto. Ang kapasidad ng mas atrasadong mga bansa na makahabol sa ganitong paraan ay resulta ng sumusunod na mga salik: 1) Ang kanilang internal na merkado ay maraming mga posibilidad bilang labasan para umunlad ang industriyal na kapital. Ang pag-iral ng malawak at relatibong maunlad na di-pa-kapitalistang mga sektor (mga artisano, at higit sa lahat, ang agraryong sektor) ang bumubuo ng matabang lupa na mahalaga para sa paglago ng kapitalismo. 2) Ang paggamit nila ng proteksyunismo laban sa mas murang kalakal ng pinakamaunlad na mga bansa ay nagpahintulot sa kanila na pansamantalang mapreserba ang pamilihan para sa kanilang sariling pambansang produksyon sa loob ng kanilang prontera. 3) Sa pandaigdigang saklaw, umiiral pa ang malawak na ekstra-kapitalistang pamilihan, sa partikular sa kolonyal na mga bansa na nasa prosesong masakop. Tatanggapin ng mga ito ang ‘labis' na kalakal na ginawa sa industriyalisadong mga bansa. 4) Ang batas ng suplay at pangangailangan ay gumagalaw pabor sa tunay na pag-unlad ng di-masyado maunlad na mga bansa. Sa antas na, sa panahong ito, sa pandaigdigang antas, malaki ang pangangailangan kaysa suplay, ang presyo ng kalakal ay nakabatay sa mas mataas na gastusin sa produksyon, i.e. sa di-masyado maunlad na mga bansa. Nagawa ng kapital ng mga bansang ito na makakuha ng sapat na tubo para sa tunay na akumulasyon (habang ang pinakamaunlad na mga bansa ay kumuha ng super-tubo). 5) Sa pasulong na yugto, relatibong limitado ang gastusing militar at madaling mabayaran ng, at napagtubuan pa, ng maunlad na industriyalisadong mga bansa, sa partikular sa porma ng kolonyal na pananakop. 6) Sa ika-19 siglo, ang antas ng teknolohiya, bagama't kumakatawan ito ng konsiderableng pag-unlad kumpara sa nagdaang yugto, ay di nangangailangan ng napakalaking puhunan ng kapital. |
Ang panahon ng dekadenteng kapitalismo ay kinatangian ng imposibilidad na lilitaw ang bagong industriyalisadong mga bansa. Ang mga bansa na hindi nakahabol dahil sa kawalan ng panahon bago ang Unang Digmaang Pandaigdig ay sa dakong huli huminto sa ganap na di-pag-unlad, o nanatiling permanenteng atrasado kumpara sa mga bansang nasa itaas ng kastilyong buhangin. Ito ang nangyari sa malalaking bansa tulad ng India o China, kung saan ang 'pambansang kalayaan' o kahit ang kanilang tinatawag na 'rebolusyon' (pagtatayo ng marahas na porma ng kapitalismo ng estado) ay hindi sila pinahintulutang kumalas sa kawalang kaunlaran o kahirapan. Kahit ang USSR ay hindi nakaligtas sa patakarang ito. Ang kahindik-hindik na mga sakripisyong pinataw sa mga magsasaka at higit sa lahat sa uring manggagawa sa Rusya; ang malakihang paggamit sa halos libreng lakas-paggawa sa mga bilangguan; pagpaplano ng estado at monopolyo sa kalakalang panlabas - ang huli ay pinakita ng mga Trotskysita bilang ‘dakilang tagumpay ng uring manggagawa' at palatandaan ng 'abolisyon ng kapitalismo'; ang sistematikong pang-ekonomiyang pandarambong sa pananggalang na mga bansa ng silangang Uropa - lahat ng mga hakbanging ito ay hindi sapat para makahabol ang USSR sa ganap na industriyalisadong mga bansa at palayain ang sarili sa mga pilat ng kawalang kaunlaran at pagkaatrasado (cf. ang artikulo sa krisis ng USSR sa isyung ito). Ang imposibilidad na lilitaw ang bagong malaking kapitalistang mga bahagi sa panahong ito ay makita din sa katotohanan na ang anim na pinakamalaking industriyal na kapangyarihan ngayon (USA, Hapon, Rusya, Alemanya, Pransya, Britanya) ay nasa tuktok na ng punog-kahoy (bagama't sa magkaibang pagkahanay) sa bisperas ng unang digmaang pandaigdig. Ang kawalang kapasidad ng di-maunlad na mga bansa na itaas ang sarili sa antas ng pinaka-maunlad na mga bansa ay maipaliwanag sa sumusunod na katotohanan: 1) Ang pamilihang kumakatawan sa ekstra-kapitalistang mga sektor sa industriyalisadong mga bansa ay lubusan ng nasaid dahil sa kapitalisasyon ng agrikultura at sa halos lubos na pagkawasak ng mga artisano. 2) Sa ika-20 siglo ang proteksyunistang mga patakaran ay isang lubos na kabiguan. Sa halip na magbigay-ginhawa sa di-masyadong maunlad na mga ekonomiya, sinasakal nila ang pambansang ekonomiya. 3) Said na ang ekstra-kapitalistang pamilihan sa pandaigdigang saklaw. Sa kabila ng napakalaking pangangailangan ng ikatlong daigdig, sa kabila ng kanyang lubusang kahirapan, ang mga ekonomiya na hindi nagawang maging industriyalisado ay hindi bumubuo ng isang pamilihan dahil ganap na itong nawasak. 4) Ang batas ng suplay at pangangailangan ay gumagalaw laban sa anumang pag-unlad ng bagong mga bansa. Sa mundo kung saan said na ang pamilihan, mas marami ang suplay kaysa pangangailangan at ang presyo ay nakabatay sa pinakamababang gastusin sa produksyon. Dahil dito, ang mga bansa na may pinakamataas na gastusin sa produksyon ay napilitang ibenta ang kanilang kalakal sa mababang tubo o kahit malugi. Tiniyak nito na napakababa ang kanilang tantos ng akumulasyon at, kahit pa sa napakamurang lakas-paggawa, hindi nila makuha ang puhunang kailangan para makabili ng modernong teknolohiya. Ang resulta nito ay ang look na naghiwalay sa kanila mula sa malaking industriyalisadong mga kapangyarihan ay lalo lamang lumalawak. 5) Sa mundo na naging permanente na ang digmaan, ang gastusing militar ay naging napakabigat na pasanin, kahit pa sa pinakamaunlad na mga bansa. Dinala nito ang mga di-maunlad na bansa sa ganap na pagkabangkarota. 6) Ngayon, ang modernong industriyal na produksyon ay nangangailangan ng walang katulad na mas sopistikadong teknolohiya kasya nagdaang siglo; nagkahulugan ito ng konsiderableng antas ng puhunan at tanging ang maunlad na mga bansa lamang ang may kakayahan nito. Kaya ang teknikal na mga salik ay istriktong nagpapalubha sa pang-ekonomiyang mga salik. |
Mga relasyon sa pagitan ng estado at sibil na lipunan |
|
| Sa pasulong na yugto ng kapitalismo, may malinaw na paghihiwalay sa pagitan ng pulitika - larangan na nakareserba para sa mga ispesyalista na politiko - at ekonomiya, na nanatiling nasa kontrol ng kapital at pribadong mga kapitalista.
Sa panahong ito, ang estado, bagama't nasa itaas na ng lipunan, ay sa kalakhan dominado pa rin ng iba't-ibang grupo at paksyon ng kapital na pangunahing nagpahayag sa kanilang mga sarili sa lehislatibong bahagi ng estado. Malinaw na dominado pa rin ng lehislatura ang ehekutibo: ang parlyamentaryong sistema, representatibong demokrasya, ay mayroon pang realidad, at isang arena kung saan maaring magtagisan ang iba't-ibang grupo. Dahil ang tungkulin ng estado ay panatilihin ang panlipunang kaayusan para sa interes ng kapitalistang sistema sa kabuuan at sa pangmatagalan, maaring ito ang panggalingan ng ilang mga reporma para sa manggagawa at laban sa marahas na pagmamalabis ng pagsasamantala na kailangan ng di-maampat na gana ng pribadong mga kapitalista (cf. ang '10-Hours Bill' sa Britanya, mga batas na naglimite sa paggawa ng kabataan, atbp). |
Ang panahon ng dekadenteng kapitalismo ay kinatangian ng pagkontrol ng estado sa lipunan. Dahil dito, ang lehislatura, na ang inisyal na tungkulin ay katawanin ang lipunan, ay nawalan ng anumang kabuluhan sa harap ng ehekutibo, na nasa tuktok ng piramide ng estado.
Sa panahong ito, nagkaisa ang pulitika at ekonomiya: ang estado ang naging pangunahing pwersa sa pambansang ekonomiya, ang kanyang tunay na tagapangasiwa. Kung gradwal man na integrasyon (ang haluang ekonomiya) o sa pamamagitan ng biglaang kontrol (ang ganap na estadipikadong ekonomiya), ang estado ay hindi na delegasyon ng mga kapitalista at iba't-ibang mga grupo: ito ay naging kolektibong kapitalista, pinapailalim ang lahat ng partikular na mga grupo sa kanyang patakarang bakal. Ang estado, bilang na-realisang pagkakaisa ng pambansang kapital, ay pinagtanggol ang pambansang interes kapwa sa loob ng isang partikular na imperyalistang bloke at laban sa karibal na bloke. Dagdag pa, direkta itong nangasiwa para tiyakin ang pagsasamantala at supilin ang uring manggagawa. |
Digmaan |
|
| Sa ika-19 siglo, ang digmaan ay may tungkulin na tiyaking ang bawat kapitalistang bansa ay may kaisahan at teritoryal na ekstensyong kailangan para sa kanyang pag-unlad. Sa ganitong punto, sa kabila ng dala nitong mga kalamidad, ito ang panahon ng progresibong katangian ng kapital.
Samakatwid, ang mga digmaan ay limitado sa dalawa o tatlong bansa at may sumusunod na katangian:
Totoo ito, halimbawa sa mga digmaang Franco-German, Austro-Italian, Austro-Prussian, at Crimean. Ang digmaang Franco-German ay tipikal ng ganitong klaseng digmaan:
Hinggil sa mga digmaang kolonyal, ang kanilang layunin ay manakop ng bagong pamilihan at mga reserbang hilaw na materyales. Sila ay resulta ng paligsahan ng kapitalistang mga bansa na tinulak ng kanilang pangangailangang magpalawak, para hatiin ang bagong mga rehiyon sa mundo. Sa gayon, bahagi sila ng pagpalawak ng buong kapitalismo, ng pandaigdigang produktibong mga pwersa. |
Sa panahon na hindi na usapin ang pagtatayo ng bago, mabubuhay na mga bansa, nang ang pormal na kalayaan ng bagong mga bansa ay sa esensya resulta ng mga relasyon sa pagitan ng malalaking imperyalistang mga kapangyarihan, ang mga digmaan ay hindi na mula sa pang-ekonomiyang nesisidad sa pagpapaunlad ng produktibong mga pwersa, kundi sa esensya pulitikal ang dahilan: ang balanse ng pwersa sa pagitan ng mga bloke. Wala ng 'pambansang' mga digmaan gaya ng sa ika-19 siglo: sila ay mga imperyalistang digmaan. Hindi na sila para sa pagpapalawak ng kapitalistang moda ng produksyon, kundi ekspresyon ng imposibilidad ng kanyang ekspansyon.
Hindi na sila naglalayong hatiin ang mundo, kundi muling hatiin ang daigdig sa sitwasyon na ang bloke ng mga bansa ay hindi na uunlad, kundi mapanatili lamang ang kanyang kapital sa direktang kapinsalaan ng karibal na bloke: ang ultimong resulta ay ang pagkawasak ng pandaigdigang kapital sa kabuuan. Naging pangkalahatan na ang mga digmaan ngayon sa buong daigdig at nagbunga ng napakaraming antas ng destruksyon para sa buong pandaigdigang ekonomiya, papunta sa pangkalahatang barbarismo. Gaya sa 1870, ang mga digmaan sa 1914 at 1939 sabong ng Pransya laban sa Alemanya, pero sapol agad ang mga pagkakaiba, at sa mga pagkakaibang ito makita ang pagbabago sa katangian ng mga digmaan mula sa ika-19 siglo hanggang sa ika-20 siglo:
Ang mga digmaan sa ika-20 siglo ay hindi'sakit ng kabataan' gaya ng sinasabi ng iba. Sila ay mga kombulsyon ng naghihingalong sistema. |
Mga krisis |
|
| Sa mundo ng di-patas na pag-unlad, sa di-patas na internal na pamilihan, ang mga krisis ay tanda ng di-patas na pag-unlad ng produktibong mga pwersa sa iba't-ibang bansa at iba't-ibang sangay ng produksyon.
Sila ay mga ekspresyon ng katotohanan na ang dating pamilihan ay nasaid at kailangan ang panibagong ekspansyon. Sa gayon, sila ay pasumpong-sumpong (kada 7-10 taon - ang panahon ng amortisasyon ng permanenteng kapital) at naresolba sa pagbubukas ng panibagong pamilihan. Kaya mayroon silang sumusunod na katangian: 1) Biglaan silang puputok, sa pangkalahatan matapos bumagsak ang stock-market; 2) Panandalian lang sila (1-3 taon para sa pinakamalaki); 3) Hindi sila kumalat sa lahat ng mga bansa. Sa gayon,
Pagkatapos nito, ang halinhinang industriyal ay kumalat sa lahat ng maunlad na mga bansa pero ganun pa man, nakaligtas ang Amerika sa resesyon sa 1900-1903 at Pransya sa resesyon sa 1907. Sa kabilang banda, ang krisis sa 1913, na nauwi sa unang pandaigdigang digmaan, ay tumama sa bawat bansa. 4) Hindi sila kumalat sa lahat ng sangay ng industriya. Kaya,
5) Nauwi sila sa panibagong yugto ng industriyal na pag-unlad (ang datos-ng-pag-unlad mula sa Sternberg sa itaas ay mahalaga sa puntong ito). 6) Hindi sila nagtulak ng kondisyon para sa isang pampulitikang krisis ng sistema, laluna para sa pagputok ng isang proletaryong rebolusyon. Sa huling puntong ito, bigyang diin natin ang pagkakamali ni Marx ng sinulat niya, matapos ang karanasan sa 1847-48, "Posible lamang ang panibagong rebolusyon matapos ang panibagong krisis. Pero pareho sila na hindi mapigilan" (Neue Rheinische Zeitung, 1850). Ang kanyang pagkakamali ay hindi ang pagkilala sa nesisidad ng isang krisis para maging posible ang rebolusyon, ni ang pahayag na may kasunod na panibagong krisis (ang krisis sa 1857 ay mas marahas pa kaysa 1847), kundi ang ideya na ang mga krisis sa panahong ito ay isa ng mortal na mga krisis ng sistema. Kalaunan, malinaw na itinuwid ang kamaliang ito ni Marx, at dahil alam niya na ang obhetibong kondisyon para sa rebolusyon ay hindi pa hinog tinuligsa niya ang mga anarkista sa loob ng International Workingmen's Association, dahil nais ng huli na lagpasan ang kailangang mga yugto. Sa magkatulad na dahilan, sa 9 Septyembre 1870, binalaan niya ang mga manggagawa sa Paris laban sa "anumang pagtatangka na ibagsak ang bagong gobyerno... na isang desperadong kahibangan" (Second Address of the General Council of the IWA on the Franco-German War). Ngayon, dapat kang maging anarkista o Bordigista para isipin na 'ang rebolusyon ay posible anumang oras' o ang materyal na kondisyon para sa rebolusyon ay umiral na sa 1848 o 1871. |
Magmula sa pagpasok sa ika-20 siglo, ang pamilihan ay napag-isa at internasyunal na. Nawalan na ng kabuluhan ang internal na pamilihan (pangunahin dahil sa pagkawasak ng di-pa-kapitalistang mga sektor). Sa ganitong kondisyon, ang mga krisis ay manipestasyon, hindi sa pamilihan na temporaryong napakakipot, kundi ang kawalan ng posibilidad sa pandaigdigang ekspansyon ng pamilihan. Kaya pangkalahatan at permanente ang katangian ng mga krisis ngayon.
Ang partikular na mga relasyon ng ekonomiya ay hindi na nakabatay sa relasyon sa pagitan ng produktibong kapasidad at hugis ng pamilihan sa takdang panahon, kundi sa esensya sa pampulitikang mga dahilan: ang halinhinan ng digmaan-destruksyon-rekonstruksyon-krisis. Sa ganitong konteksto, hindi na sa problema ng amortisasyon ng kapital nakabatay ang tagal ng mga yugto ng ekonomikong pag-unlad, kundi, sa mataas na antas, sa antas ng pagkasira ng nagdaang digmaan. Sa gayon maunawaan natin na ang tagal ng ekspansyon batay sa rekonstruksyon ay dalawang beses ang tagal (17 taon) matapos ang ikalawang digmaang pandaigdig kaysa una (7 taon). Kaiba sa ika-16 siglo, na kinatangian ng 'laisser-faire', ang lawak ng resesyon sa ika-20 siglo ay nilimitahan sa pamamagitan ng artipisyal na mga hakbangin na pinatupad ng estado at ng kanyang mga institusyon sa pananaliksik, mga hakbanging naglalayong maantala ang pangkalahatang krisis. Ito ay aplikable sa lokalisadong mga digmaan, ang pag-unlad ng produksyon ng armas at ng ekonomiya ng digmaan, ang sistematikong pag-imprinta ng pera at pagbenta ng mga kredito, pangkalahatang pagkalubog sa utang - ang kabuuang lawak ng pampulitikang mga hakbangin na nagsisikap kumalas sa istriktong ekonomikong galaw ng kapitalismo. Sa ganitong konteksto, ang mga krisis ng ika-20 siglo ay may sumusunod na katangian: 1) Hindi sila biglaang pumutok kundi umunlad sa progresibong paraan. Sa ganitong punto, sa simula ang krisis sa 1929 ay nagpakita ng ilang katangian sa mga krisis ng nagdaang siglo (biglaang pagbagsak matapos ang pagbagsak ng stock- market). Ito ay resulta hindi masyado sa ekonomikong kondisyon katulad sa nakaraan, kundi sa pagiging atrasado ng pampulitikang mga institusyon ng kapital, ang kanilang kawalan ng kapasidad na makahabol sa bagong ekonomikong kalagayan. Subalit kalaunan, ang malakihang interbensyon ng estado (ang New Deal sa USA, produksyon ng digmaan sa Alemanya, atbp...) ay nagpalawak sa mga epekto ng krisis ng isang dekada. 2) Nang magsimula na sila, magtagal sila sa mataas na panahon. Kaya, habang ang relasyon ng resesyon at prosperidad ay 1:4 sa ika-19 siglo (2 taon na krisis sa halinhinan na 10 taon), ang relasyon ng taas ng depresyon at taas ng pagbangon ay 2:1 sa ika-20 siglo. Sa pagitan ng 1914 at 1980, mayroong 10 taong pangkalahatang digmaan (hindi kasama ang permaneneteng lokalisadong mga digmaan), 32 taong depresyon (1918-22, 1929-39, 1945-50, 1967-80): kabuuang 42 taon na digmaan at krisis, laban sa 24 taon lang na rekonstruksyon (1922-29 at 1950-67). At ang halinhinan ng krisis ay hindi pa tapos... Datapwa't sa ika-19 siglo ang ekonomikong makinarya ay muling pinaandar ng kanyang sariling pwersa pagkatapos ng krisis, ang mga krisis sa ika-20 siglo ay, mula sa punto-de-bista ng kapitalista, ay walang ibang solusyon kundi pangkalahatang digmaan. Ang mga krisis na ito ay ang nalalapit na kamatayan ng sistema. Tumindig sila, para sa proletaryado, sa pangangailangan at posibilidad ng komunistang rebolusyon. Ang ika-20 siglo ay "panahon ng mga digmaan at rebolusyon" tulad ng sinabi ng Komunistang Internasyunal sa kanyang kongreso ng pagtatatag. |
Makauring pakikibaka |
|
| Ang mga porma ng makauring pakikibaka sa ika-19 siglo ay binatay kapwa sa mga katangian ng kapital sa panahong ito at sa katangian mismo ng uring manggagawa.
1) Ang kapital sa ika-19 siglo ay kalat-kalat pa sa napakaraming mga kapital: halos di umiral ang mga paktorya na may mahigit 100 manggagawa, mas komon ang mga empresang semi-artisano. Sa ikalawang hati lamang sa ika-19 siglo na nakita natin, sa paglitaw ng perokaril, ang malakihang introduksyon ng makinarya, ang pagdami ng mga minahan, ang pag-unlad ng malakihang industriyang alam natin ngayon. 2) Sa ganitong kondisyon, nangyari ang kompetisyon sa pagitan ng malaking bilang ng mga kapitalista. 3) Dagdag pa, hindi pa maunlad ang teknolohiya. Isang di-sanay na pwersang paggawa, pangunahin galing sa kanayunan, ang bumubuo sa unang mga henerasyon ng manggagawa. Ang pinaka-kwalipikadong mga manggagawa ay ang mga artisano. 4) Ang pagsasamantala ay nakabatay sa absolutong labis na halaga: mataas na araw-paggawa, napakababang sahod. 5) Bawat kapitalista, bawat paktorya, ay direkta at hiwalay na hinarap ang pinagsamantalahang mga manggagawa. Walang organisadong pagkakaisa ng mga kapitalista: sa ikatlong kwarto lamang ng siglo lumitaw ang unyon ng mga kapitalista. Sa hiwa-hiwalay na bangayang ito, bihirang hindi mag-isip ang mga kapitalista sa kahirapan ng karibal na paktoryang natamaan ng industriyal na kaguluhan - samantalahin ang sitwasyon para maagaw ang mga kliyente ng karibal. 6) Ang estado, sa pangkalahatan, nanatiling nasa labas ng mga kaguluhang ito. Papasok lamang ito kung ang kaguluhan ay naging ‘banta sa pampublikong kaayusan'. Sa uring manggagawa naman, maobserbahan natin ang sumusunod na katangian: 1) Tulad ng kapital, ito ay kalat-kalat. Ito ay uri na binubuo pa lang. Ang kanyang pinaka-militanteng sektor ay masyadong natali sa gawaing artisano at kaya malakas ang impluwensya ng korporatismo. 2) Sa pamilihang paggawa, ang batas ng suplay at pangangailangan ay direkta at lubusang gumagalaw. Sa panahon lamang ng mga yugto ng mabilisang ekspansyon ng produksyon, na nagbunga ng kakulangan ng mga manggagawa, ay epektibong malabanan ng mga manggagawa ang panghimasok ng kapital at makakuha ng substansyal na kagalingan sa sahod at kalagayan sa paggawa. Sa mga panahon ng pagsadsad, nawalan ng lakas ang mga manggagawa, nademoralisa at pinalampas ang ilan sa mga pakinabang na kanilang napanalunan. Ang ekspresyon ng ganitong penomenon ay ang katotohanan na ang pundasyon ng Una at Ikalawang mga Internasyunal - na nakitaan ng mataas na militansya ng uri - ay nangyari sa mga panahon ng ekonomikong kasaganaan (1864 sa IWA, 3 taon bago ang krisis sa 1867, 1889 sa Sosyalistang Internasyunal, sa bisperas ng krisis sa 1890-93). 3) Sa ika-19 siglo, an | |